یاهیا[۷۶] و هاسابالا[۷۷] (۲۰۱۰) به بررسی اثر ۸ هفته تمرین مقاومتی بالستیک بر شوت ۳۰ بازیکن هندبال تیم ملی بزرگسالان مصر پرداختند. نتایج نشان داد که برنامه تمرینی مقاومتی بالستیک، یک اثر مثبت بر دادههای پس آزمون گروه تجربی در متغیرهای جسمانی و مهارتی داشته است.
ساندن (۲۰۰۹) به بررسی اثر ۹ هفته تمرینات مقاومتی و مقاومتی بالستیک بر سرعت پرتاب ۱۵ بازیکن هندبال خانم پرداخت. نتایج تحقیق وی نشان داد که یک دوره کوتاه مدت تمرین مقاومتی، اثر منفی بر سرعت پرتاب بازیکنان هندبال خانم دارد. همچنین نتایج نشان داد بین دو نوع تمرین مقاومتی و مقاومتی بالستیک هیچ تفاوت معناداری در سرعت پرتاب مشاهده نشد.
هریس و همکاران (۲۰۰۸) به مقایسه آثار پرش اسکات سبک و سنگین بر برون ده توان اوج ۱۸ بازیکن حرفهای راگبی در مدت ۷ هفته پرداختند. آزمودنیها به طور تصادفی در گروههای بار سنگین (%۸۰ ۱RM) و بار سبک (۲۰ تا %۴۴ ۱RM) قرار گرفتند. گروه تمرین با بار سنگین ۵ ست ۵ تکراری با دو دقیقه استراحت بین ستها و گروه تمرین با بار سبک ۶ ست ۱۰ تا ۱۲ تکراری با دو دقیقه استراحت بین ستها انجام دادند. نتایج نشان داد برون ده توان اوج در هر دو گروه افزایش یافت اما افزایش در گروه تمرین با بار سبک کمتر از افزایش در گروه تمرین با بار سنگین بود.
مانجین[۷۸] (۲۰۰۸) به مقایسه تمرین مقاومتی بالستیک به تنهایی با یک برنامه ترکیبی شامل تمرین بالستیک و تمرین مقاومتی سنتی با بار سنگین در ۱۷ ورزشکار مرد تمرین کرده مقاومتی پرداخت. تمرینات به مدت ۸ هفته و هر هفته سه جلسه به طول انجامید. در هر جلسه ۶ تا ۸ حرکت با ۳ تا ۸ تکرار انجام شد. در پایان محققین دریافتند که توان اوج در پرش اسکات در گروه ترکیبی افزایش معناداری را نسبت به گروه بالستیک به تنهایی نشان داد (%۴/۵ در مقابل %۲/۳). در حالی که تفاوت در شنای سوئدی همراه با پرتاب بدن مشابه بود اما معنادار نشد (%۵/۸ در مقابل %۴/۳).
نیوتن و همکاران (۲۰۰۶) به بررسی ۴ هفته تمرین مقاومتی بالستیک بر عملکرد پرش ۱۴ والیبالیست خانم در پایان فصل رقابت ۱۱ هفتهای پرداختند. نتایج %۴/۵ کاهش در پرش طی دوره تمرینات مقاومتی سنتی در میانه فصل (هفته هفتم) نشان داد. اما %۳/۵ افزایش توان طی تمرینات مقاومتی بالستیک مشاهده شد. به نظر میرسد ترکیب تمرینات ویژه والیبال و مقاومتی بالستیک محرکهای قوی برای افزایش توانایی پرش در طول فصل رقابت باشد.
مک براید (۲۰۰۲) به مقایسه آثار پرش اسکاتهای سبک و سنگین بر برون ده توان اوج در ۲۶ ورزشکار مرد با تجربه تمرین مقاومتی، به مدت ۸ هفته (دو بار در هفته) پرداختند. آزمودنیها به طور تصادفی در سه گروه کنترل، تمرین با بار سبک و تمرین با بار سنگین قرار گرفتند. گروههای تمرین جلسات پرش اسکات را با ۳۰درصد یا ۸۰درصد یک تکرار بیشینه اسکات پشت انجام دادند. محققین گزارش کردند که برون ده توان اوج گروه تمرین با بار سبک به طور معناداری در طی آزمون اسکات با %۳۰ یک تکرار بیشینه افزایش داشته است اما در گروه تمرین با بار سنگین هیچ افزایش معناداری مشاهده نشد (%۱۰ در مقابل %۴). هیچ تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد. محققین دریافتند که هر دو گروه تمرین افزایش معناداری در برونده توان اوج در آزمون پرش اسکات با %۸۰ یک تکرار بیشینه داشتند. در پایان، در آزمون پرش اسکات با %۵۵ یک تکرار بیشینه، محققین یافتند که برونده توان اوج هر دو گروه تمرین به طور معناداری افزایش یافته است.
نیوتن و همکاران (۱۹۹۹) به بررسی اثر ۸ هفته تمرین مقاومتی بالستیک بر پرش عمودی ۱۶ والیبالیست نخبه در دوره آمادهسازی پیش فصل پرداختند. چندین نوع آزمون پرش عمودی در یک سیستم توان پلایومتریک[۷۹] و یک صفحه نیرو[۸۰] جهت اندازهگیری نیرو، سرعت و تولید توان طی پرش عمودی انجام شد. پس از اجرای آزمونها، آزمودنیها به طور تصادفی به دو گروه تمرین و کنترل تقسیم شدند. آزمودنیهای گروه تمرین در کنار تمرینات والیبال یک دوره تمرین مقاومتی بالستیک شامل پرش اسکات و گروه کنترل در کنار تمرینات والیبال، تمرینات مقاومتی با دو حرکت اسکات و پرس جلوپا با بار ۶ تکرار بیشینه انجام دادند. گروه تمرین افزایش معناداری در پرش عمودی ایستاده و پرش سه گام (به ترتیب ۱/۳ ± %۹/۵ و ۱/۵ ± %۳/۶) را نشان داد. تجزیه و تحلیل دادهها نشان داد که تمرین مقاومتی بالستیک شامل پرش اسکات باعث بهبود معناداری در میزان توسعه نیرو و برونده نیرو میشود. این نتایج از اثرگذاری تمرین مقاومتی بالستیک برای عملکرد پرش عمودی در ورزشکاران نخبه پرشی حمایت میکند.
مک اووی[۸۱] و نیوتن[۸۲] (۱۹۹۸) اثر ۱۰ هفته برنامه تمرین مقاومتی بالستیک را بر پرتاب توپ بیسبال و سرعت دویدن ۱۸ بازیکن لیگ بیسبال استرالیا بررسی نمودند. در پایان مشاهده کردند که تمرین مقاومتی بالستیک موجب افزایش عملکرد در پرتاب بیسبال و عملکرد دوی سرعت می شود. بنابراین این روش تمرینی میتواند در میان برنامه های تمرینی بیسبال جای گیرد.
ویلسون (۱۹۹۳) به مقایسه آثار تمرین مقاومتی بالستیک و تمرین مقاومتی سنگین که با برون ده توان مکانیکی افزایش یافته بود در ۶۴ آزمودنی تمرین کرده پرداخت. تمرینات دو بار در هفته و به مدت ۱۰ هفته به طول انجامید. هر دو گروه ۳ ست ۶ تا ۱۰ تکراری با بارهای مختلف انجام دادند. تغییرات در برونده توان با استفاده از آزمون ارگومتر ۶ ثانیهای اندازهگیری شد. برونده توان به طور مشابه در هر دو گروه به طور معناداری بهبود پیدا کرد (%۸/۴ در مقابل %۹/۶) اما بهبود در گروه تمرین مقاومتی بالستیک بیشتر بود.
۲-۳٫ جمعبندی پیشینه تحقیق
در مجموع، تحقیقات اندکی در زمینه تمرینات مقاومتی بالستیک انجام شده است اما هنوز ابهامات زیادی در این نوع تمرین وجود دارد. تناقضهای زیادی در اثرگذاری بر شاخصهای مختلف در تحقیقات دیده میشود.
فصل سوم
روششناسی تحقیق
۳–۱٫ مقدمه
این فصل روش انجام تحقیق را بیان نموده و شناخت روشنتری در ارتباط با روشهای تحقیق فراهم آورده و به مباحثی از جمله جامعه و نمونه آماری، نحوه گردآوری اطلاعات، متغیرهای تحقیق، روش انجام تحقیق، ابزار و وسایل اندازه گیری، روش اندازه گیری متغیرها و روشهای آماری میپردازد.
۳–۲٫ جامعه و نمونه آماری
جامعه آماری مورد نظر، بازیکنان فوتبال شهرستان سبزوار با دامنه سنی ۱۸تا ۲۵ سال می باشند که از ۳۰ بازیکن به عنوان نمونه در دسترس استفاده شد. پس از گذشت سه هفته از تمرینات، دو نفر از داوطلبان از ادامه حضور در تمرینات انصراف دادند. همچنین در زمان پس آزمون سه نفر دیگر از آزمودنیها به دلیل مشکلات شخصی در آزمونها شرکت نکردند و به این ترتیب از لیست آزمودنیها خارج شدند.
۳-۳٫ روش انجام تحقیق و نحوه گردآوری اطلاعات
روش تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بود. از بین بازیکنان فوتبال سنین ۱۸ تا ۲۵ سال در سطح شهرستان سبزوار نهایتا ۲۵ نفر به صورت داوطلبانه انتخاب شدند. همه این افراد فرم رضایت نامه کتبی برای شرکت در پژوهش (پیوست الف) و پرسشنامه سابقه پزشکی (پیوست ب) را تکمیل نمودند. دوهفته قبل از پروتکل تمرینی، اندازه های آنتروپومتریک شامل قد، وزن و درصد چربی بدن آزمودنیها در محل آزمایشگاه فیزیولوژی ورزش گرفته شد. همچنین یک هفته قبل از پروتکل تمرینی از آزمودنی ها آزمون۱RM [۸۳] گرفته شد و به صورت تصادفی در دو گروه تمرین مقاومتی بالستیک و گروه تمرین مقاومتی قرار گرفتند. پس از ۶ هفته اجرای پروتکل تمرینی، دوباره آزمونگیری انجام شد.
۳-۳-۱٫ پروتکل تمرینی
برنامه تمرین مقاومتی بالستیک
برنامه تمرین مقاومتی بالستیک به مدت ۶ هفته و هر هفته سه جلسه برگزار شد. در دو هفته اول حرکات دو ست، دو هفته دوم حرکات سه ست و دو هفته پایانی چهار ست انجام شد. هر جلسه با ۱۵ دقیقه گرم کردن شامل دوی نرم، حرکات کششی و ۳ ست ۵ تکراری پرش اسکات بدون وزنه و پرش رو به بالا و رو به جلو بدون وزنه شروع شد. هر جلسه تقریبا بین ۳۰ تا ۴۰ دقیقه به طول انجامید. بین هر ست ۲ دقیقه و بین هر حرکت ۴ دقیقه استراحت در نظر گرفته شده بود. حرکات شامل ۱۰ پرتاب مدیسنبال ۳ کیلوگرمی از جلوی قفسه سینه، پرش طول جفت پا از حالت خمیده همراه با مکث بین هر حرکت با حمل وزنه یک کیلوگرمی در هر دست، پرش به سمت بالا از حالت خمیده همراه با مکث بین هر حرکت و حمل وزنه یک کیلوگرمی در هر دست، ۵ تکرار حرکت پلانتار فلکشن با تلاش بیشینه با %۳۰ ۱RM و ۵ پرش اسکات شروع با زانوی خم ۹۰ درجه با تلاش بیشینه با %۳۰ ۱RM بود (جدول ۳-۱ و اشکال ۳-۱ تا ۳-۴) (گرانچر و همکاران، ۲۰۱۱؛ دالن و همکاران، ۲۰۱۳؛ مانجین و همکاران، ۲۰۰۸).
جدول ۳-۱ برنامه تمرین مقاومتی بالستیک

نوع حرکت دو هفته اول دو هفته دوم دو هفته سوم
پرتاب مدیسن بال ۱۰ × ۲ ۱۰ × ۳ ۱۰ × ۴
پرش جفت پا به بالا با حمل وزنه یک کیلوگرمی ۱۰ × ۲
منبع فایل کامل این پایان نامه این سایت pipaf.ir است