دانلود پروژه رشته پزشکی در مورد كبد – قسمت اول

دانلود پایان نامه

مقدمه

كبد شما بزرگترین عضو درون بدنتان می باشد و از سوی دیگر پیچیده ترین آنها نیز هست. كبد نقش مهم و حیاتی در تنظیم فعل و انفعالات درونی بدن دارد. این اعمال برای حفظ حیات و انجام فعالیت های مناسب بدن ضروری است. وقتی غذایی خورده می شود به همان صورت در بدن مصرف نشده و بعد از جذب و ورود به خون باید از میان كبد بگذرد و در این میان كبد در امر بسته بندی و ذخیره نمودن این مواد نقش مهمی دارد.

نکته مهم : برای استفاده از متن کامل تحقیق یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و تحقیق دانشگاهی در رشته های مختلف است که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

ساختمان و محل كبد

كبد در داخل شكم، سمت راست و فوقانی آن در زیر دنده ها قرار دارد. برخی از اعضای حیاتی بدن در اطراف كبد قرار دارند. در قسمت فوقانی كبد، دیافراگم، ریه ها و در پشت آن كلیه راست و در زیر آن روده كوچك و بزرگ قرار دارند. اندازه كبد در حدود یك توپ فوتبال و وزن آن حدود 5/1 تا 2 كیلوگرم (3 پوند) است. كبد به چهار قسمت (یا به اصطلاح لوب) تقسیم می شود.

داخل كبد میلیون ها مجاری زیر وجود دارند كه وظیفه آن انتقال صفرای ساخته شده در كبد می باشد. به همین دلیل به آنها «مجاری صفراوی داخل كبدی» گفته می‌شود. این مجاری كم كم به هم متصل شده و در نهایت به صورت دو مجرا به ضخامت 1 الی 2 میلی متر از كبد خارج شده، محتویات خود را به داخل كیسه صفرا (كه در زیر كبد قرار دارد) می ریزند. خون رسانی به كبد بسیار زیاد است و به آن «جگر سیاه» نیز گفته می شود. تقریباً تمامی خونی كه از روده ها خارج می شود، از طریق یك ورید (سیاهرگ) موسوم به «ورید یا سیاهرگ باب» به داخل كبد می ریزد و از آنجا (پس از فعل و انفعالاتی كه بر روی محتویات خون به عمل می آید) به داخل سیاهرگ اجوف تحتانی (سیاهرگ زیرین) وارد شده و از طریق آن، به قلب می رسد. سرخرگ و سیاهرگ خون رسانی كبد را انجام داده و مواد مغذی مورد نیاز برای حفظ سلامتی كبد را تامین می نمایند.

وظایف كبد

كبد مانند یك كارخانه بزرگ شیمیایی (چند منظوره و با تولیدات گوناگون) در تمام شبانه روز فعالیت می نماید و در تنظیم بسیاری از امور داخلی بدن، سوخت و ساز مواد و سم زدایی آنها نقش مهمی را ایفاء می نماید.

ویروس هپاتیت

هپاتیت از نظر لغوی به معنای «التهاب و ورم كبد» می باشد. مهم ترین عوامل ایجاد كننده آن ویروس ها هستند. ویروس ها موجودات بسیار ریزی هستند كه با چشم معمولی دیده نمی شوند و برای دیدن آنها نیاز به تجهیزات پیشرفته ای از جمله میكروسكوپ الكترونی است. ساختمان ویروس ها مجموعه ای از ماده وراثتی و پروتئین است. ویروس ها در خارج بدن زنده نمی مانند و در بدن انسان به طور سریع و در مدت چند ساعت تكثیر می یابند. تا كنون حداقل 6 نوع ویروس مسئول بروز انواع مختلف هپاتیت شناسایی شده اند كه نامگذاری آنها طبق حروف الفبای انگلیسی صورت گرفته است. ویروس هپاتیت “آ” (A)، “بی” (B)، “سی” (C)، “دی” (D)، “ای” (E) و “جی” (G). هر كدام از این ویروس ها به گروه جگداگانه ای تعلق داشته و بیماری كه ایجاد می كنند ارتباطی با یكدیگر ندارند.

به هر حال در دهه 1960 هپاتیت “B” و در سال 1973 ویروس هپاتیت “A” به درستی شناسایی شد و معماری ویروس سوم تا مدتها حل نشده بود تا این كه در سال 1989 ویروس هپاتیت “C” نیز شناسایی شد.

هپاتیت “سی”

پس از كشف ویروس هپاتیت “آ” و “بی” در دهه 1970، محققین سالها بر روی علت بروز سایر انواع هپاتیت های ویروسی كه عامل بیماری آنها دو ویروس شناخته شده “بی” و “آ” نبودند، كار می كردند. اولین مرتبه در سال 1989 آقای
Michel Houghton و همكارانش با استفاده از روش های نوین بیولوژیك مولكولی با جداسازی ویروس هپاتیت “سی”، تحولی فوق العاده در علم بیماری های كبدی ایجاد نمودند.

یكی دیگر از انواع هپاتیت های شناخته شده، بیماری هپاتیت “سی” می باشد. عامل ایجاد این بیماری، ویروس هپاتیت “سی” است. این بیماری به طور عمده از طریق خون منتقل می شود. از آنجایی كه این ویروس به راحتی توسط سیستم ایمنی بدن میزبان از بین نمی رود لذا ابتلا به ویروس هپاتیت “سی” موجب بروزعفونت ماندگار در بدن می شود.

شیوع هپاتیت “سی”

سالیانه حدود 170 هزار مورد آلودگی جدید به این ویروس شناسایی می شود. 8 تا 10 هزار مورد مرگ و میر در سال ناشی از بیماری كبدی در اثر هپاتیت “سی” می‌باشد. امروزه هپاتیت “سی” مهم ترین دلیل جهت انجام پیوند كبد در آمریكا است. بیماری هپاتیت “سی” در اروپای شرقی و آفریقا شایعتر از امریكا است. در مصر 15 تا 20 درصد مردان به هپاتیت “سی” مبتلا هستند. آمار دقیقی از میزان ابتلا در كشور ما وجود ندارد. ولی تخمین زده می شود كه حدود 200 تا 300 هزار نفر مبتلا در كشور داشته باشیم.

عامل بیماری

ویروس هپاتیت “سی” یك ویروس از گروه فلاوید و ویروس ها است. ویروس هپاتیت “سی” یك ویروس تك رشته ای پوشش دار بوده كه اندازه آن حدود 50 تا 60 نانومتر است. ویروس هپاتیت “سی” در سلول های كبدی تكثیر و به آنها آسیب می‌رساند. هپاتیت “سی” یك ویروس قابل انتقال از راه خون است. ویروس هپاتیت “سی” در سال 1989 شناسایی شده و در سال 1990 آزمایش خون جهت بررسی آنتی بادی ضد هپاتیت “سی” معرفی گردید.

محققین اعتقاد دارند كه ویروس هپاتیت “سی” گونه های متعددی دارد و به دلیل تنوع ژنتیكی، ویروس می تواند از حفاظ سیستم ایمنی میزبان عبور كند و عفونتی مزمن را ایجاد نماید. براساس مطالعات ژنتیكی، ویروس دارای 6 گونه و تعدادی زیر گونه است.

تنوع جغرافیایی قابل ملاحظه ای در شیوع گونه های مختلف وجود دارد. علت تنوع گونه ها، ناشی از میزان بالای جهش در این ویروس است. به دلیل این كه ایمنی پایداری علیه عفونت هپاتیت “سی” ایجاد نمی شود، امكان ابتلای مجدد وجود دارد.

راههای انتقال

مهم ترین راههای انتقال ویروس هپاتیت “سی” عبارتند از:

  • انتقال از راه تزریق خون آلوده
  • انتقال در بین معتادین به مواد مخدر تزریقی
  • انتقال از طریق خالكوبی و…
  • انتقال از راه تماس جنسی در خارج از چارچوب خانواده

1) انتقال از راه خون آلوده

یكی از راههای انتقال ویروس هپاتیت “سی” تماس با خون آلوده است. ویروس هپاتیت “سی” در محیط خارج از بدن و درون خون خشك شده تا سه ماه زنده می‌ماند ولی با جوشاندن در 100 درجه سانتیگراد و به مدت 5 دقیقه از بین می رود.

ویروس هپاتیت “سی” یكی از ویروس های منتقله از راه خون است و تا قبل از معرفی آزمون های شناسایی این ویروس (HCV Ab)، مهم ترین راه انتقال این بیماری تزریق خون بوده است. این بیماری در كسانی كه به طور مرتب از خون و فرآورده‌های خونی استفاده می كنند مانند بیماران مبتلا به هموفیلی، تالاسمی و دیالیزی، شیوع بیشتری دارد. این موضوع نشانگر اهمیت خون و فرآورده های خونی آلوده در انتقال این بیماری است.

علم پزشكی در مسیر پیشرفت خود و در جهت سالم سازی خون های مصرفی راههای جدیدی را كشف نموده است. مثلاً پس از استفاده از آزمون HBsAg (جهت تشخیص هپاتیت “بی”) در سال 1970 میلادی و غربالگری همه خون های اهدایی از نظر هپاتیت “بی” و معدوم كردن خون های آلوده، شیوع هپاتیت به دنبال تزریق خون به طور جدی كاهش یافته است. برای درك بیشتر به مثال دیگری متوسل می‌شویم. با كشف ویروس ایدز (HIV) در طی دهه 1980 و استفاده از روش های كشف این بیماری در جهت سالم سازی خون های اهدایی قدم دیگری نیز برداشته شد. با كشف ویروس هپاتیت “سی” در 1990 و استفاده از آزمون (HCV Ab) در شناسایی خون آلوده به این ویروس و معدوم كردن خون های آلوده (در سال 1992) خطر انتقال هپاتیت و عوامل عفونی از طریق تزریق خون كاهش بیشتری پیدا كرد.

اما خطر عمده، اهداء كنندگانی هستند كه ویروس هپاتیت “سی” در بدنشان وجود دارد ولی آنتی بادی علیه این ویروس جهت شناسایی توسط آزمون هپاتیت “سی” هنوز در بدنشان مثبت نشده است و تزریق خون آنان به دیگران می تواند مشكل ساز باشد.

انتقال هپاتیت “سی” از طریق خون و محصولات خونی:

قبل از بررسی خون ها از نظر هپاتیت “سی” در سال 1992، در كشورهای پیشرفته و در سال 1375-1374 در ایران، شایع ترین راه انتقال مصرف خون و فرآورده های آن بوده است. هپاتیت “سی” مسئول 90 درصد موارد بیماری كبدی به دنبال تزریق خون است. در حال حاضر درصد ابتلا به هپاتیت “سی” به دنبال تزریق خون بسیار ضعیف می باشد ولی در هیچ جای دنیا هرگز این میزان به صفر نرسیده است.

2) هپاتیت و اعتیاد

اعتیاد به مواد مخدر تزریقی از علل مهم ابتلا به ویروس هپاتیت “سی” می باشد. استفاده از سرنگ به صورت مشترك در بین معتادان به مواد مخدر تزریقی یكی از راههای انتقال انواع عفونت ها از جمله هپاتیت “بی”، “سی” و ایدز می باشد. اعتیاد به سایر انواع مخدرها نظیر كوكائین و استنشاق آن از راه بینی، راه دیگر انتقال این بیماری است. خطر بزرگی كه معتادان به مواد مخدر را تهدید می‌كند، ابتلا به گونه‌های مختلف ویروس هپاتیت “سی” است كه موجب بروز بیماری با شدت بیشتر می شود. در این موارد پاسخ به درمان با داروهای ضد ویروسی كم می شود.

3) هپاتیت وخالكوبی

سوراخ كردن پوست با یك سوزن به منظور خالكوبی، یكی از راههای شناخته شده انتقال ویروس هپاتیت “سی” می باشد. انجام سایر انواع خالكوبی كه به جهت زیبایی چهره انجام می شود نظیر خالكوبی ابرو یا تاتوینگ (Tattoing) نیز یكی از راههای انتقال این ویروس می باشد.

4) هپاتیت و بیماران خاص

بیماران مبتلا به تالاسمی، هموفیلی و نارسایی مزمن كلیه كه تحت همودیالیز قرار می گیرند در معرض ابتلا به هپاتیت “سی” هستند. طبق آمارهای موجود بیش از 15 درصد بیماران با نارسایی مزمن كلیه، 75 درصد بیماران هموفیلی و 20 درصد بیماران تالاسمی مبتلا به هپاتیت “سی” هستند.

5) هپاتیت و انتقال در خانواده

انتقال ویروس هپاتیت “سی” در خانواده بسیار ضعیف است. باید توجه داشت كه جداسازی وسایل زندگی مثل قاشق و بشقاب ضروری نیست ولی جدا نمودن وسایل شخصی مثل مسواك، ریش تراش، ناخن گیر، برس، حوله و كیسه حمام ضروری است.

این بیماری از طریق مواد غذایی منتقل نمی شود لذا ضرورتی برای جدا نمودن فرد از سایر افراد خانواده وجود ندارد. رعایت نكات بهداشتی در این موارد كفایت می‌كند.

انتقال بیماری هپاتیت “سی” به دنبال تماس جنسی در داخل خانواده شایع نیست. آمارهای موجود خطر كمتر از 5 درصد را نشان می دهد. میزان انتقال آن به طول مدت ازدواج و مقدار ویروس موجود در خون بستگی دارد. البته خطر انتقال جنسی در موارد تماس جنسی خارج از چارچوب خانواده و با افراد متعدد بیشتر است.

علایم و نشانه های هپاتیت

اكثر بیماران مبتلا به هپاتیت ویروسی علامتی ندارند و بیماری آنها با انجام آزمایش روتین مشخص می شود. در تعداد كمی به دنبال تماس با ویروس علایم هپاتیت حاد مانند بی اشتهایی، خستگی مفرط، كوفتگی، استفراغ، درد شكم، تیره شدن ادرار، كم رنگ شدن مدفوع و زردی پوست عارض می شوند. علایم بیماری معمولاً روزها و هفته ها طول می كشد.

در موارد پیشرفت بیماری هپاتیت و جایگزینی سلول های سالم با سلول های مرده و تشكیل فیبروز (جوشگاه) در كبد و اختلال در خون رسانی به آن، امكان آب آوردن شكم و ورم پاها وجود دارد. (برای كسب اطلاعات بیشتر به فصل سیروز در كتاب جامع بیماریهای كبد و هپاتیت ایران مراجعه شود).

تشخیص هپاتیت “سی”

راه تشخیص این بیماری انجام آزمایش آنتی بادی ضد ویروس به روش الیزا است. در فردی كه این آزمون مثبت است باید با استفاده از آزمایش دقیق تر «زیبا» یا (بلات) وجود بیماری را اثبات كرد. به هر حال تا آن زمان نباید فرد را، بیمار مبتلا به هپاتیت “سی” دانست. آنچه آزمایشات را معنی دار می كند، حال عمومی فرد، سوابق قبلی، وضعیت كبد در آزمایشات، سونوگرافی كبد و چند آزمایش دیگر در مورد فعالیت ویروس در بدن است.

باید توجه داشت كه ویروس هپاتیت “سی” به صورت مرموزانه به تخریب سلول‌های كبدی می پردازد. بیماری به صورت تدریجی به سمت مزمن شدن پیشرفت می‌كند. بیماری حالت نوسانی داشته و سطح ویروس و فعالیت بیماری به صورت گذرا تغییر می كند. اكثر مبتلایان به هپاتیت “سی” علامتی ندارند و تعداد كمی از آنان احساس خستگی، تب خفیف، شكم درد و یا تغییر در رنگ ادرار را بیان می نمایند كه این علایم نیز در آنها متغیر می باشد. به دنبال تشخیص هپاتیت “سی” باید به چند سوال پاسخ داده شود:

  • آیا فرد مبتلا، دچار ضایعه كبدی می باشد؟
  • شدت ضایعه كبدی چه میزان است؟
  • آیا ضایعه كبدی نیاز به درمان دارد؟
  • چگونه می توان كبد را از آسیب بیشتر محافظت نمود؟

برای پاسخ دادن به سوالات فوق باید بررسی لازم از نظر آزمون های عملكرد كبد مثل آنزیم های كبدی (ALT,AST)، بیلی روبین، آلبومین، فرمول شمارش خون و آزمایش پی-سی-آر، اندازه گیری آنزیم های كبدی می تواند نشانه نسبتاً دقیقی از وضعیت بیماری در كبد باشد. افزایش سطح خونی این آنزیم ها دال بر وجود التهاب در كبد است.

البته در تعداد معدودی از بیماران با وجود طبیعی بودن آزمون های بیوشیمی مثل آنزیم ها بررسی بافت شناسی كبد (با استفاده از نمونه برداری) ضایعاتی نشان داده می‌شود. انجام آزمون پی-سی-آر جهت تعیین میزان فعالیت ویروس در همه بیماران ضروری است و در صورت امكان نوع ژنونیپ ویروس نیز باید مشخص شود.

وقتی خبر ابتلاء به هپاتیت ویروسی “سی” به فرد داده می شود، ابتدا احساس ناخوشی به او دست می دهد و می پرسد كه چگونه به هپاتیت “سی” مبتلا شده است و این كه چه سرانجامی خواهد داشت. بهتر آن است كه با پزشك متخصص این رشته مشورت شود. در اكثر مبتلایان، بیماری به صورت آهسته پیشرفت كرده و تنها 20 تا 30 درصد آنان دچار سیروز (یا تنبلی كبد) می شوند كه این حالت نیز حدود 20 تا 30 سال طول می كشد. در حال حاضر درمان های نسبتاً خوبی جهت این بیماران وجود دارد و داروهای جدید نیز به زودی به بازار آمده اند.

برای دیدن قسمت های دیگر این تحقیق لطفا” از منوی جستجوی سایت که در قسمت بالا قرار دارد استفاده کنید. یا از منوی سایت، فایل های دسته بندی رشته مورد نظر خود را ببینید.

با فرمت ورد

Leave a comment