دانلود پروژه رشته پزشکی درباره تعیین فراوانی موارد استفاده از ECT – قسمت دوم

دانلود پایان نامه

بررسی پیشینه پژوهش:

درمانهای غیر عضوی در روان پزشكی:

روان درمانی چیست؟

روان درمانی درمان كلامی‌است . روان درمانگر از طریق استفاده از كلمات برای دستیابی به شناخت، راهنمایی،‌‍ حمایت، و هدایت بیمار به تجربه های تازه، علایم را رفع كرده و خلاقیت و توانایی لذت بردن از زندگی را در بیمار افزایش می‌دهد.

نکته مهم : برای استفاده از متن کامل تحقیق یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و تحقیق دانشگاهی در رشته های مختلف است که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

سلاح كار درمانگر اغلب كلمه و كلام است. در عین حال از شیوه های مختلفی برای برخورد با احساسات و عواطف مختل شده به منظور تولید آرامش باطنی استفاده می‌شود.

مغز كانون هدف روان درمانی است. رفتار، افكار، و عواطف، از فعالیت مغز سرچشمه می‌گیرند. و مبانی نورآناتومیك، نوروشیمیایی و نوروفیزیولوژیك دارند. روان، الگوسازی و فعالیت مغز را تغییر می‌دهد.

تجربه نشان داده رویكرد تلفیقی مؤثرترین روش است. بیماران بسیاری، از تلفیق مناسب دارو درمانی و روان درمانی بیشترین فایده را می‌برند.

علی رغم تفاوت های قابل ملاحظه، كلیه روش های روان درمانی، شش هدف عمده را در پی می‌گیرد:

1- ارتباط درمان بخشی را تقویت میكنند.

2- شیوه های استدلال همه برنامه های درمانی، بیمار را به دریافت كمك امیدوار می‌كند.

3- روشها و منطق درمانی به بیمار امكان می‌دهند تا با كسب اطلاعات تازه در باب مسائل خود و راههای موجود برای كنار آمدن، شناخت بیشتری پیدا كند.

4- یادگیری تجربی مستلزم، انگیختگی هیجانی (emotinal arousal) است كه نیروی انگیزه را برای تغییر در طرز تلقی هاو رفتار فراهم می‌آورد.

5- احتمالاً تأثیر اصلی توجیهات و روش های روان درمانی، افزایش احساس تسلط بر خویشتن است. احساس تسلط با تجربه های موفق تقویت می‌شود و این چیزی است كه همه روش های روان درمانی هر یك به گونه ای آن را فراهم می‌سازند.

6- سرانجام همه روشهای روان درمانی به طور ضمنی یا آشكارا بیمار را تشویق می‌كنند كه آموخته های خود را در زندگی روزمره خود به كار گیرد و با این اقدام فواید درمانی را فرا سوی موقعیت روان درمانی بسط دهند.

انواع روان درمانی شامل:

  • روان كاوی (psychoanalysis)
  • روان درمانی تحلیل گرا (psychoanalytic psychotherapy)
  • نوع بینش گرا (insijht oriented)
  • نوع حمایتی (supportive)
  • روان درمانی كوتاه مدت (brief psychotherapy)
  • مداخله در بحران (crissis intervention)
  • خانواده درمانی(family therapy)
  • زوج درمانی (couple therapy)
  • روان درمانی گروهی (group psychotherapy)
  • رفتار درمانی (behavie therapy)
  • شناخت درمانی ( cojnitive therapy)
  • هیپنوتیزم (hypnotism)
  • پسیكودرام (psychodrama)

2- درمانهای عضوی در روان پزشكی:

ساخت داروهای جدید گرچه توانایی ما را برای كاهش رنج های بشری افزایش می‌دهد، از طرف دیگر به ضرورت آگاهی از دستاورهای جدید علمی‌و نیز به روز كردن دانش ما تأكید دارد.

در سایكوفارماكوتراپی باید اصول زیرا را به خاطر داشت:

1- ارزیابی تشخیصی در كار بالینی یك اصل بنیادی است. درمانگر با آگاهی و استناد به اصول تشخیصی و طبق بندی با ارزیابی مجموعه علایم بالینی بیمار، تشخیص گذاری می‌كند.

2- دارو درمانی معمولاً به تنهایی كافی نیست، گر چه دارو درمانی ممكن است سنگ بنای بهبودی بیمار باشد.

3- از نظر نوع دخالت و مدت درمان، مراحل بیماری اهمیت بنیادی دارد.

4- نسبت خطر به منفعت هنگام تدوین استراتژی درمانی همواره باید مد نظر قرار گیرد وجود بیماری پزشكی همزمان، داروهای مصرفی، توانایی فردی متابولیزه كردن دارو،‌ وضعیت جسمی‌و سن بیمار و ملاحظات اقتصادی را در انتخاب دارو باید در نظر داشت.

5- سابقه شخصی قبلی از یك پاسخ خوب باید به یك داروی خاص معمولا راهنمای مناسبی برای درمان اپیزود بعدی بیماری است.

6- علایم هدف كه بیانگر سایكوپاتولوژی زمینه ای هستند مشخص شده و در طی یك دوره بیماری پیگیری می‌شود.

7- در تمام دروه درمانی اثرات جانبی داروها را پی گیری می‌كنیم.

دارو درمانی :

1- داروهای آرامبخش – خواب آور – ضد اضطراب

این تركیبات شامل:

بنزودیازپین ها، باربیتوراتها، كارباماتها، گلوتتماید، پارآلدئید، اتكلرونیول، مهار كننده گیرنده B، آنتی هیستامین ها، بنزودیازپین ها با توجه به اثر بخشی مناسب و نیر عوراض جانبی كمتر مهمترین موقعیت را در این گروه به خود اختصاص داده اند.

باربیتوراتها، مپروبامات، گلوتتماید، پارآلدئید و اتكرونیول با توجه به عوارض جانبی فراوان، خطر جدی سوء مصرف و خطرناك بودن در موارد over dose تقریباً دیگر در سایكوفارما كولوژی مدرن جایگاهی ندارند.

بنزودیاپین ها:

به علت تأثیر بهتر و عوارض جانبی كمتر مهمترین گروه این رده محسوب می‌شود. این داروها آگونیست گیرنده گابا هستند. در دوز كم، اثر آرام بخشی و در دوز بالا اثرات خواب آوری دارند.

در دستگاه گوارش به خوبی جذب شده و اغلب در كبد متابولزه می‌شود اما ممكن است از ادرار نیز دفع شوند. موارد استفاده از بنزودیازپین ها در اختلالات اضطرابی مانند: اختلال اضطرابی منتشر، اختلال پانیك، و اختلال وسواسی – جبری است.

عوارض جانبی:

1- خواب آلودگی: این اثر می‌تواند هم خاصیت درمانی و هم عارضه جانبی تلقی شود. این داروها با فرونشاندن CNS منجر به خواب آلودگی در طی روز، كاهش تمركز و اختلال در تعادل می‌شوند.

2- وابستگی فیزیكی و سندروم ترك: وابستگی فیزیكی در دوزهای بالاتر از معمول و در مصرف طولانی مدت ایجاد می‌شود. این وابستگی با تركیبات با نیمه عمر كوتاه بیشتر دیده می‌شود. قطع ناگهانی داروها منجر به سندروم ترك می‌شود این علایم از یك روز بعد از ترك تا چند هفته و حتی چند ماه ممكن است ظاهر شود.

علایم سندروم ترك شامل: افزایش درجه حرارت بدن، تاكیكاردی ، افزایش فشارخون، بی خوابی، اضطراب، تعریق،‌ تهوع، ترمور، افزایش حساسیت به محركهای محیطی، كرامپهای عضلانی، حملات پانیك، اختلال تمركز و حافظه، اختلال ادراكی، تشنج و سایكوز. در مصرف بیش از حد مجموعاً تركیبات سالمی‌هستند. خطر اصلی همراهی مصرف این داروها به خصوص با آرامبخش های دیگر مثل الكل می‌باشد. افت تنفس، كوما، تشنج و مرگ می‌تواند ناشی از این پدیده باشد.

آنتاگونیستهای گیرندهB :

از طریق مهار گیرنده های B آدرنرژیك اعمال اثر می‌كنند. از میان این داروها آشنایی با پروپزانولول ضروری است. این تركیب نیمه عمر سه تا شش ساعت داشته، در كبد متابولیزه می‌شود، بر روی گیرنده B2,B1 مؤثر است.

موارد استفاده: فوبی اجتماعی، ترمور ناشی از مصرف لیتیوم، آكاتژیا، میگرن

موارد احتیاط و منع مصرف: آسم، و دیگر بیماری های انسدادی راههای تنفسی، نارسایی قلب، بلوك قلبی،‌ سندروم رینود، دیابت، كم كاری تیروئید.

آنتی هیستامین ها:

از تركیبات این دسته سیپروهپتادین، دیفن هیدرامین، هیدروكسی زین، بیشترین كاربرد را در روان پزشكی دارند.

2- داروهای ضد افسردگی:

(anti Dperation)

1- داروهای ضد افسردگی سه و چهار حلقه ای

2- مهار كننده های آنزیم مونوآمین اكسیداز (MAOIs)

3- مهار كننده های اختصاصی باز جذب سروتونین(SSRIs)

4- مهار كننده های باز جذب سروتونین- نور اپی نفرین

5- ترازودون (TRAZODONE)

6- بوپروپیون (BUPROPION)

7- نفازودون (NEFAZODONE)

داروهای ضد افسردگی سه و چهار حلقه ای:

جذب این داروها در دستگاه گوارش ناكامل است. در كبد متابولیزه می‌شوند،‌ نیمه عمر آنها ده تا هفتاد ساعت است موارد استفاده درمانی: اختلال افسردگی اساسی، اختلالات افسرده خوئی، اختلال اضطرابی، همچنین این داروها در اختلال خوردن، اختلال درد،‌ شب ادراری كودكان، اختلال خواب نیز استفاده می‌شود.

عوارض جانبی:

1- اثران روان پزشكی : سبب تشدید علایم اسكیزوفرنیا می‌شود. در اختلال دو قطبی نوع 1 ممكن است سبب شعله ور شدن فاز مانیا شوند. بدین دلیل در درمان فاز افسردگی اختلال دو قطبی همراهی این داروها یا یك تركیبات تثبیت كننده خلق ضروری است.

2- اثرات آنتی كولینرژیك : خشكی دهان،‌‌ تاری دید، یبوست، اشكال در دفع ادرار ، از عوارض شایع این داروهاست.

3- عوارض قلبی: مهمترین عوارض جانبی این داروها را اثرات قلبی تشكیل می‌دهد. در دوز معمول تاكیكاردی، تغییرات EKG مانند صاف شدن موج T، افزایش فاصله QT,PR ، دیده می‌شود. در مقادیر زیاد PVC ، بلوك قلبی، انواع آریتمی‌ها نارسایی احتقانی قلب، ایست قلبی،‌ محتمل است. از عوارض دیگر این داروها : كاهش آستانه تشنج، افت فشارخون وضعیتی،‌‌ خواب آلودگی،‌ بی خوابی و بی قراری، افزایش وزن، ترمور، بی اشتهایی، تهوع و استفراغ،‌ تعریق، اختلال عملكرد جنسی، واكنش آلرژیك پوستی و عوارض خونی است.

مهار كننده های مونوآمینواكسیداز:

اثرات درمانی این دارها معادل ضدافسردگی سه حلقه ای است. اما با توجه به این كه مصرف آنها دقت و محدویت خاصی را در رژیم غذایی و رژیم دارویی می‌طلبد، كمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

موارد استفاده درمانی: موارد استفاده مشابه داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای و چهار حلقه ای است . در افسردگی های آتیپیك MAOIs مؤثرتر است.

عوارض جانبی:

هایپوتانسیون وضعیتی،‌ افزایش وزن، ادم، اختلال عملكرد جنسی، بی خوابی، پارستزی، دردهای عضلانی، بحران افزایش فشار خون ناشی از تیرامین، مهمترین عارضه ای است كه مصرف این گروه دارویی را به شدت محدود كرده، بدین ترتیب بیمارانی كه این داروها را مصرف می‌كنند، باید از مصرف غذاهای حاوی تیرامین زیاد خودداری كنند.

مهار كننده اختصاصی باز جذب سروتونین:

داروهای این رده در كبد متابولیزه می‌شود و مصرف این داروها با غذا، باعث كاهش عوارض گوارشی آنها می‌شود. فقدان عوارض آنتی كولینرژیك، آنتی هیستامینرژیك، و آنتی آدرنرژیك باعث شده است كه عوارض جانبی كمتری داشته باشند.

موارداستفاده: اختلال افسردگی اساسی، فاز افسردگی اختلال دو قطبی، اختلال افسرده خویی، اختلال وسواسی – جبری، اختلال پانیك، چاقی،‌ پراشتهایی عصبی.

عوارض جانبی: سردرد، بی قراری، بی خوابی، سرگیجه،‌ اضطراب، ترمور،‌ تهوع، اسهال، خشكی دهان، ناتوانی جنسی.

3- داروهای ضد مانیا:

(ANTI-MANICS)

سه داروی لیتیوم، كاربامازپین، و والپروات سدیم جزء داروهای رده اول ضد مانیا محسوب می‌شود.

داروهای رده دوم ضدمانیا، شامل: كلونازپام، مهاركننده های كانال كلسیم مانند وراپامین، كلونیدین و آنتی سایكوتیك هاست. ECT نیز نیز جزء درمان های رده دوم ضد مانیا است.

لیتیوم:

پس از مصرف خوراكی، در دستگاه گوارش،‌ به طور كامل جذب می‌شود. متابولیزه نمی‌شود، و تقریباً كامل از كلیه ها دفع می‌شود. نیمه عمر آن بین 24-20 ساعت است.

2-1 ساعت پس از مصرف به حداكثر سطح سرمی‌می‌رسد بعد از پنج روز مصرف منظم به سطح ثابت پلاسمایی می‌رسد.

موارد استفاده: اختلالات خلقی، لیتیوم در درمان مرحله حاد اپیزود مانیا و افسردگی در اختلال دو قطبی نوع 1 مؤثر است. در پروفیلاكسی، فركانس عود، شدت و مدت آن را كاهش می‌دهد. در درمان اختلال دو قطبی 2 و نیز سیكلوتایمی‌مؤثر است. در اختلال اسكیزوافكتیو، اسكیزوفرنیای مقاوم به درمان و در كنترل حملات پرخاشگری كاربرد دارد.

عوارض جانبی: تهوع، استفراغ،‌ اسهال، پرادراری، پرنوشی، دیابت بی مزه نفروژنیك ، گلو مرولونفریت، نفریت انترستشیال، نارسایی كلیه، كاهش خوش خیم و گذری هورمون های تیروئید،‌ گواتر، هایپو تیروئیدی، افزایش TSH ، تغییرات شبیه هایپوكالمی‌در
EKG ، صاف شدن و وارونگی موج T ، سنكوب، آریتمی، ترمور، پاركینسونیسم، آتاكسی، انواع راشهای پوستی، تشدید پسوریازیس، آلوپسی، افزایش وزن، اختلال تمركز و حافظه است.

كاربامازپین:

جذب نامنظم از دستگاه گوارش دارد، نیمه عمر آن 17-12 ساعت است.

استفاده اصلی آن در روان پزشكی اختلال دو قطبی 1 می‌باشد در عین حال در اختلالاتی مانند، اسكیزوفرنیا،‌ اسكیزوافكتیو، اختلال افسردگی، كاربرد دارد.

عوارض جانبی: خواب آلودگی، سرگیجه، اختلال تعادل، راشهای جلدی، عوارض كبدی مهمترین عارضه كاربامازپین عوارض خونی است.

والپروات – سدیم:

این دارو در كبد متابولیزه می‌شود، نیمه عمر آن 17-8 ساعت است.

عوارض دارویی: خواب آلودگی، تهوع،‌ استفراغ،‌‌ آتاكسی، دیزآرتری، ترمور، عوارض خونی، مهمترین عوارض آن عوارض كبدی است.

4- داروهای آنتی سایكوتیك:

آنتی سایكوتیك ها را می‌توان به دو گروه عمده تقسیم كرد:

1- آنتی سایكوتیك كلاسیك

2- آنتی سایكوتیك جدید (آتی پیكال)

نوع كلاسیك از طریق بلوك گیرنده پس سناپسی D2 اعمال اثر كرده بدین دلیل عوارض نورولوژیك جدی دارند. نوع جدید آن بر گیرنده های دیگر دوپامین (D4,D1) و نیز سروتونین مؤثر است. در نتیجه عوارض نورولوژیك كمتری دارند كمتر سبب افزایش پرولاكتین می‌شوند؛ این گروه علاوه بر علایم مثبت بر روی علایم منفی نیز مؤثر است .

داروهای آنتی سایكوتیك كلاسیك:

جذب گوارشی ناكامل دارند، در كبد متابولیزه می‌شوند. نیمه عمر آنها 20-10 ساعت است، این تركیبات از طریق مهار گیرنده های پس سیناپسی اعمال اثر می‌كنند. این داروها را می‌توان به داروهای با قدرت زیاد ((High potency) با قدرت كم
(Low Potevcy) تقسیم كرد.

داروهای با قدرت زیاد عوارض اكستراپیرامیدال زیاد و عوارض اتونومیك و خواب آلودگی كم دارند، هالوپریدول و فلوفنازین و تری فلوپرازین، تیكوتیكسین، از این دسته‌اند.

داروهای با قدرت كم ، اثرات اتونومیك و خواب آلودگی زیاد داشته و عوارض اكستراپیرامیدال در آنها كمتر است.

موارد استفاده درمانی:

اسكیزوفرنیا، اختلال اسكیزوفرنیفرم، اسكیزوافكتیو.

اختلالات سایكوتیك ناشی از اختلال پزشكی عمومی،‌ دمانس، دلیریوم، اختلالات خلقی، اختلالات شخصیتی مانند شخصیت مرزی و اسكیزوتایپال.

كنترل پرخاشگری، اختلالات حركتی مانند اختلال تیك.

برای دیدن قسمت های دیگر این تحقیق لطفا” از منوی جستجوی سایت که در قسمت بالا قرار دارد استفاده کنید. یا از منوی سایت، فایل های دسته بندی رشته مورد نظر خود را ببینید.

با فرمت ورد

Leave a comment