دانلود پروژه رشته پزشکی درباره انتروباكتریاسه – قسمت دوم

دانلود پایان نامه

حداقل 6 پاتوتیپ مشخص .Coli‌E پاتوژنیك روده ای وجود دارد:

1- انتروتوكسیژنیك اشریشیا كولی (ETEC)

2- .Coli‌E تولید كننده سم شیگا E.Coli / (STEC) (Shiga) انتروهموراژیك (EHEC)

3- .Coli‌E انتروپاتوژنیك (EPEC)

4- .Coli‌E انتروانوازیو (EIEC)

5- .Coli‌E انترواگریگیت (EAEC)

6- .Coli‌E متصل شونده منتشر (D.AEC) (Diffuse Adhesive)

نکته مهم : برای استفاده از متن کامل تحقیق یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و تحقیق دانشگاهی در رشته های مختلف است که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

ارگانیسم های این پاتوتیپ ها از راه مدفوعی – دهانی كسب می گردند. انتقال غالباً از طریق آب وغذای آلوده با STEC , ETEC, DAEC, EAEC و از طریق گسترش فرد به فرد برای EPEC و گاهی اوقات ETEC می‌باشد. دامنه میزبانها به فاكتورهای چسبندگی خاص هر گونه بستگی دارد. پاتوتایپ ها یك تركیب منحصر به فرد برای ایجاد بیماریزایی خود دارد، كه سبب بروز مكانیسم پاتوژنیك روده‌ای مشخص می‌گردد. با این حال این سوش ها قابلیت زیادی برای ایجاد بیماری در خارج از لوله گوارش را دارند(2).

ETEC : در كشورهای در حال توسعه یا حاره ای دوره های متعدد و مجزایی از عفونت با ETEC در اطفال طی 3 سال اول زندگی رخ می دهد. میزان بروز بیماری با افزایش سن كاهش می یابد. این روند نشان دهنده پیدایش ایمنی می باشد. در كشورهای صنعتی عفونت معمولاً بدنبال مسافرت به مناطق رخ می دهد. ETEC شایعترین علت اسهال مسافران بوده و مسئول بروز بیماری در 75-25 درصد موارد می باشد. بیماری معمولاً طی چند هفته اول مسافرت بروز می كند. میزان بروز عفونت با اجتناب از مصرف مایعات و غذاهای آلوده كاهش پیدا می كند. عفونت ETEC در ایالات متحده شایع نمی‌باشد، ولی همه گیری های ثانویه با آلودگی محصولات غذایی دامی رخ می‌دهند. القاح بالایی برای ایجاد بیماری لازم می باشد. پس از مصرف آب یا غذای آلوده (خصوصاً موادی كه خوب پخته نشده، پوست كنده نشده یا یخ زده نباشد ) كلونیزاسیون درون روده كوچك در عرض 7-1 روز دوره كمون رخ می دهد. بیماری با ترشح سم متغیر به حرارت (LT) و یا سم مقاوم به حرارت كه توسط ژنهای منتقله از پلاسمیدها كد می‌گردند بروز می كند. این سموم ترشح مایع را از طریق فعال سازی آدنیلات سیكلاز و یا گوانیلات سیكلاز تحریك می كنند. نتیجه این عمل،‌ایجاد اسهال آبكی به همراه كرامپ های شكمی می باشد. تغییرات هیستوپاتولوژیك در روده كوچك، موكوس خونی و سلولهای التهابی مدفوع مشخصاً (Characteristically) وجود ندارد. تب نیز دیده نمی شود. طیف بیماری از یك بیماری خفیف تا یك بیماری تهدید كننده حیات شبیه به و با متغیر می‌باشد. گر چه علایم بیماری معمولاً خود محدود شونده می‌باشند

(2 تا 6 روز)، عفونت ممكن است سبب بروز ناتوانی شدید و مرگ و میر در صورت ضعف مراقبتهای بهداشتی و درگیری اطفال كوچك و سوء تغذیه‌ای گردد(2).

STEC/EHEC : سوش های STEC گروه بزرگی از پاتوژن ها را شامل می‌شوند كه در چندین همه گیری بزرگ ناشی از مصرف گوشت نپخته و غذاهای دیگر توجه زیادی را به خود جلب نمودند(2).

سروتیپ 0157 : H7 نسبت به 30 نوع سروتیپ دیگر برجسته ترین بوده و باعث بروز سندرم STEC می‌گردد. توانایی در تولید سم شیگا یا سموم وابسته به فاكتورهای حیاتی برای بروز علائم بالینی در STEC محسوب می گردند. تركیبی از فاكتورها وجود دارند كه سبب بروز بیماری STEC می‌گردند. تعدادی از حیوانات از جمله گاو و گوساله به عنوان مخزن اصلی این سوش‌ها محسوب میگردند. گوشت گوساله شایعترین منبع غذایی است كه به طور معمول طی روندهای انجام شده بر روی آن آلوده می‌گردند. همچنین گاوها و دیگر حیوانات شخم زن كه برای باروری مورد استفاده قرار می‌گیرند، می‌توانند محصولات (سیب زمینی،‌كلم، نهال ها و سیب های افتاده بر زمین) و آب را (زهاب مدفوعی) آلوده سازند. تخمین زده شده كه كمتر از CFU103 از STEC می‌تواند سبب بروز بیماری گردد. بنابراین، نه تنها آلودگی كم غذا و محیط (به عنوان مثال آب بلعیده شده هنگام شنا كردن) سبب بروز بیماری گردد، بلكه انتقال فرد به فرد نیز روش مهم برای گسترش ثانویه (به عنوان مثال در مراكز مراقبت های روزانه و در موسسات) می‌باشد. به علت دوز پائین عفونی (كه شبیه به شیگلا می‌باشد) عفونتهای ناشی از موارد آزمایشگاهی نیز رخ می دهد. هم گسترش اسپورادیك و هم همه گیری های بیماری در این گروه از پاتوژن ها با شیوع فصلی با حداكثر شیوع در تابستان رخ می‌دهد(2).

در مقایسه با عفونت ناشی از 5 پاتوتیپ دیگر، عفونت ناشی از STEC در كشورهای توسعه یافته شایعتر می باشد. در این كشورها استفاده از غذاهایی كه مراحلی بر روی آنها صورت می گیرد بیشتر می باشد. اطلاعات شبكه غذایی نشان می دهد كه سوش های 0157 در رده چهارم شیوع از علل اسهال باكتریال در ایالت متحده (پس از كامپیلوباكتر، سالمونلا و شیگلا) قرار دارند. كلونیزاسیون كلون و احتمالاً ایلئوم سبب بروز پس از گذراندن یك دوره كمون 3 تا 4 روزه می‌گردد حداكثر بیماری نیاز به ترشح Stx2 (كه اكثراً توسط سوش های غیر 0157 تولید می شود) دارد. ادم كولونیك و شروع اسهالی ترشحی ممكن است به سندرمی تبدیل گردد كه نشانه اصلی آن اسهال خونی شدید (با استفاده از سابقه و معاینه مشخص می گردد) در بیش از 90 درصد موارد می‌گردد. درد شكمی شدید و لكوسیت های مدفوعی در 70 درصد موارد دیده می شود. ولی تب معمولاً وجود ندارد. گاهی اوقات، كلسترودیوم دیفیسیل، كامپیلوباكتر و سالمونلا با همین علائم خود را نشان می دهند و مانند یك بیماری غیرعفونی (مانند آپاندیست، بیماری التهابی روده) تظاهر می كنند. بیماری STEC معمولاً خود محدود شونده بوده 5 تا 10 روز طول می كشد. این عفونت با بروز سندرم همولیتیك اورمیك (HUS) عارضه‌دار می گردد. HUS معمولا 2 تا 14 روز پس از اسهال در 2 تا 8 درصد موارد و اكثراً در افراد خیلی جوان و سالمندان رخ می دهد. تقریباً 50 درصد از موارد HUS در ایالات متحده به علت عفونت STEC رخ می دهد. تقریباً این عارضه احتمالاً بعلت ترانس لوكاسیون سیستمیك مسموم شبیه به شیگا و در نتیجه تخریب سلولی خصوصاً سلولهای اندوتلیان در كلیه و میكروواسكولرهایی مغزی رخ می دهد. Hug یا كم خونی همولتیك میكروانژیوپاتیك، ترومبوسیتوپنی و نارسایی كلیه مشخص می گردد. تظاهرات دستگاه عصبی با یا بدون تب نیز رخ می دهد. گرچه میزان مرگ و میر با حمایت دیالیز كمتراز 10 درصد می‌باشد ولی اختلال عملكرد كلیه و سكل نورولوژیك ممكن است بطور دائم باقی بماند(2).

EPEC : اصولا EPEC سبب بروز بیماری در كودكان خردسال و نوزادان می‌گردد. این گروه E.Coli به عنوان یكی از اعلل اسهال در همه گیری های اسهال نوزادان (در بخشهای پرستاری نوزادان) در كشورهای صنعتی در كشورهای صنعتی در دهه 1940 و 1950 شناخته شده در حال حاضر با این حال عفونت ناشی از EPEC در كشورهای توسعه یافته شایع نمی باشد. در مقایسه EPEC از علل مهم اسهال نوزادان (هم اسپورادیك و هم اپیدمیك ) در كشورهای در حال توسعه به شمار می آید. تغذیه پستانی میزان بروز عفونت را كاهش می دهد و گسترش سریع فرد به فرد میتواند رخ دهد. همراه با كلونیزاسیون در روده كوچك علائم پس از یك دوره كمون 1 تا 2 روزه شروع می‌شود. بیماری به علت ترشح سم رخ نمی دهد. مطالعات نشان داده اند كه انواع مختلف صفات بیماریزایی برای اتصال و افاسمان مشخص میكروویلی ها برای تشكیل پایه های غنی از آكتین فنجانی شكل كه به باكتری به آنها متصل می گردد وجود دارند. مدفوع اسهالی اغلب حاوی موكوس می باشد ولی خون ندارد. گرچه این بیماری معمولاً خود محدود شونده است ولی اسهال ممكن است تا هفته‌ها باقی بماند(1).

EIEC : EIEC یكی از علل نسبتاً ناشایع اسهال بوده و به ندرت در ایالات متحده دیده می شود. با این حال تعداد كمی از مواد همه گیری ناشی از مواد غذایی آلوده شرح داده شده اند. در كشورهایی كه كمتر پیشرفت نموده اند بیماری اسپورادیك در اطفال و مسافران گاهاً دیده می شود. EIEC فقط در لقاح زیاد (10 تا 10) سبب بروز بیماری می‌گردد. تهاجم و تكثیر فقط درون مخاط كولون سبب بروز علائم پس از دوره 1 تا 3 روز می‌گردد. اسهال ترشحی ممكن است به كولیت التهابی منجر شده كه با تب، درد شكم، تنسموس و مدفوع كم حجم و موكوسی، خون و سلولهای التهابی مشخص می‌گردد. علائم معمولاً خود محدود شونده هستند و برای 7 تا 10 روز طول می‌كشند(2).

EAEC و DAEC : این پاتوتیپ ها اصولاً در كشورهای در حال توسعه یافت شده و اطفال خردسال را درگیر می كنند. این سوش ها همچنین باعث بروز مواردی از اسهال در مسافران می گردند. تلقیح زیادی از ارگانیسم به شكل مننژ یا روش اتصال «آجر نازك» خود را نشان می دهد. بیماری بالینی خود را به شكل اسهال دائم نشان می دهد(2).

تشخیص: یك برخورد عملی در ارزیابی اسهال این است كه بین اسهال التهابی و غیرالتهابی افتراق دارد(2).

DAEC , EPEC , ETEC , EAEC از علل ناشایع اسهال غیرالتهابی در ایالات متحده به شمار می آیند. تشخیص این مواورد نیاز به روشهای تخصصی داشته كه به صورت معمول در دسترس نمی باشند واستفاده از این روشها معمولاً اندیكاسیون ندارد. زیرا اكثر این بیماری ها خود محدود شونده هستد. ETEC اكثر موارد اسهال مسافران را سبب می‌شود. DAEC , EAEC اقلیت موارد اسهال مسافران را شامل می گردند. عموماً تشخیص قطعی لازم و ضروری نمی باشد و درمان تجربی روشی قابل قبول و مناسب می باشد. اگر اسهال با درمان ادامه پیدا كند، ژیاردیا یا كرپتوسپوردیوم باید مد نظر قرار گیرد. تشخیص عفونت EIEC كه یكی ازعلل نادر اسهال التهابی در ایالات متحده می‌باشد، نیز نیاز به روشهای خاصی دارد. با این حال ، ارزیابی STEC خصوصاً‌هنگام وجود اسهال خونی صحیح به نظر می رسد. گر چه غربال از نظر سوش های E.Coli كه سوربیتول را تخمیر نمی كند و در سروتیپ 0157 قرار می گیرند. شایع ترین روش مورد استفاده برای تشخیص STEC می باشد ولی، آزمایش سموم شبیه شیگا و یا ژن های مسموم حساس تر، اختصاصی تر و سریعتر می باشد(2).

روش آخر مزیت دیگری نیز دارد این روش هم سوش های غیر 0157 و هم سوش های تخمیر كننده سوبیتول 0157 را كه افتراق آنها مشكل می باشد، تعیین می كند(2).

روشهای enzyme – Linked immunosorbant DNA و سیتوتوكسیسیتی در مراحل مختلف پیشرفت قرار دارند و به عنوان استانداردهای تشخیصی در آینده بكار خواهند رفت(2).

سوش های بیماری زای خارج روده ای (Extraintestinal – pathogenic – Strains):

هم از نقطه نظر بالینی و هم از نقطه نظر پاتوژنیك سوش های ExPEC بسیار با سوش های پاتوژنیك روده ای و فرصت طلب E.Coli تفاوت دارند همچنین سوش های ExPEC جزئی از فلور طبیعی مدفوع می باشند، ولی در مقایسه با سوش های فرصت طلب ژن های خاصی دارند كه فاكتورهای ویرولانس را كد كرده و به ارگانیسم توانایی ایجاد عفونت خارج روده ای می دهند. ExPEC (در مقابل E.Coli فرصت طلب) اكثر موارد عفونتهای ادراری (UTI) باكتریمی و مننژیت نئوناتال را سبب می گردد.

به نظر می رسد كه ExPEC همچنین قسمت اعظم عفونتهای خارج روده ای دیگر ناشی از E.Coli را نیز سبب می شود. وورد به قسمتهای خارج از روده (بعنوان مثال دستگاه ادراری یا پریتوئن) كه بطور معمول كسب نمی گردند از فاكتورهای محدود كننده عفونت محسوب می شوند. تمامی سنین ، تمامی انواع میزبان و تقریباً هر عضو و محلی مستعد ابتلا به ExPEC می‌باشند. میزبانان سالم و طبیعی كه به عفونت ExPEC دچار شده اند می‌توانند، شدیداً بیمار شده و بمیرند. با این حال عوارض منفی در هنگام وجود بیماری و اختلال در دفاع های میزبان شیوع بیشتری دارند. عفونتهای تیپیك خارج از روده عبارتند از UTI ، عفونتهای متعدد داخل شكمی، پنومونی (خصوصاً در بیماران بستری و یا بیمارانی كه در مؤسسات نگهداری می شوند)، مننژیت (اصولاً نوزادان و بیمارانی كه در مؤسسات نگهداری می شوند ، مننژیت (اصولاً در نوزادان و بیمارانی كه تحت عمل جراحی اعصاب قرار گرفته اند)، عفونت وسایل داخلی عروقی، استئولومیلیت و عفونت بافت نرم (كه معمولاً در هنگام درگیری های بافت رخ می‌دهد) باكتریمی می تواند همراه با هر یك از عفونتهای این منطقه رخ می دهد. گر چه E.Coli اصولاً یك پاتوژن كسب شده از جامعه در نظر گرفته می‌شود، ولی شایع ترین محل جداسازی باسیلهای گرم منفی مكان های سربسته، مكانهای مراقبت طولانی مدت و بیمارستان ها می باشند. اهمیت عفونت های ناشی از ExPEC همانند هر عفونت باكتریال انوازیو در نظر گرفته می شود. گر چه این سوش ها هیچگاه در رأس قرار نمی‌گیرد، ولی میلیاردها دلار هزینه، میلیون ها روزگار و صدها فرد در زمینه این گروه از پاتوژن هر ساله از دست می روند(2).

عفونت ادراری: دستگاه ادراری شایعترین محل درگیری ExPEC می‌باشد. 90 درصد عفونتهای ادراری (UTI) گذرا و 25 تا 35 درصد موارد عفونتهای ادراری در بیمارستان و مراكز مراقبتهای طولانی مدت ناشی از E.Coli است. اكثر موارد عفونتهای ادراری در هفت گروه مشخص اپیدمیولوژیك رخ می دهند:

1- اطفال كمتر از یك سال

2- دختران در سن دبستان

3- زنان پره منوپوز

4- مردان مبتلا به مشكلات پروستاتیت یا علل دیگر انسداد دستگاه ادراری

5- زنان پست منوپوزال

6- افراد مبتلا به مثانه نوروژنیك

7- بیمارانی كه سوند ادراری دارند(2).

در زنان پره منوپوز، مصرف دیافراگم اسپرمیسید، فعالیت جنسی و سابقه عفونتهای ادراری از ریسك فاكتورهای عفونت محسوب می شوند. 20 درصد زنانی كه بار اول مبتلا شده اند، عودهای مكرر (3 تا 20 بار در سال ) دیده م شود. در زنان پست منوپوز جایگزین استروژن میزان بروز عفونت های ادراری را كاهش می دهد(2).

تشخیص عفونت ادراری در مردان (پس از یكسالگی) نیاز به تشیخص واضح دارد زیرا، این عفونت درغیاب سابقه دستكاری یا سابقه مقاربت جنسی آنان معمول نمی‌باشد. عفونتهای ادراری در زنان پره منوپوز به تنهاییی سبب 7 میلیون مراجعه به مطب پزشكی و بیش از 1 میلیون دلار هزینه مستقیم مراقبتهای پزشكی در سال می گردد(2).

عفونت های ادراری، دومین مرتبه شیوع عفونتهای (پس از عفونت دستگاه تنفسی تحتانی) بستری شونده در بیمارستان را به خود اختصاص داده است.

اورتریت یا سیستیت بدون عارضه بطور شایع رخ داده و با علائم دیزوری، فركوئنسی و درد ناحیه سوپراپوبیك شناخته می شوند. تب و درد كمر مطرح كننده پیشرفت بیماری به سمت پیلونفریت می باشد. زنان حامله به شكل غیر معمول در معرض خطر ابتلا به این عوارض می باشند (كه می توانند سبب بروز عوارض سوء بر روی نتیجه حاملگی گردند). در واقع، در غربالگری پره ناتال از نظر باكتریوری و درمان در صورت مثبت شدن، استاندارد مراقبت محسوب می گردند. تب ممكن است در بیماران مبتلا به پیلونفریت كه درمان مناسب را دریافت می كنند 7-5 روز طول كشیده تا كاملاً برطرف شود ولی باید در طول زمان كاهش پیدا كند. در صورت بالا باقی ماندن تب و یا افزایش درجه حرارت و شمارش نوتروفیل ها باید بررسی ها را از نظر آسیب های داخل كلیه یا پری نفریك و یا انسداد شروع نموده، تخریب پارانشیمال كلیه و از دست رفتن عملكرد كلیه اصولاً در موارد انسداد رخ می دهند(3).

عفونت پروستاتیك عموماً یكی از عوارض عفونتهای ادراری در مردانی به شمار می‌آید كه سابقه دستكاری و یا هایپرتروفی پروستات دارند. تشخیص و درمان عفونتهای ادراری در همه این افراد مهم است(2).

برای دیدن قسمت های دیگر این تحقیق لطفا” از منوی جستجوی سایت که در قسمت بالا قرار دارد استفاده کنید. یا از منوی سایت، فایل های دسته بندی رشته مورد نظر خود را ببینید.

با فرمت ورد

Leave a comment