دانلود پروژه رشته روانشناسی در مورد اختلالات وابسته به مواد – قسمت سوم

دانلود پایان نامه

اختلالات وابسته به حشیش:

گیاه شاهدانه هندی از 4 هزار سال پیش در آسیای مركزی و چین شناخته شده است. مواد فعال زیستی مشتق از آن روی هم رفته حشیش   Conabis نامیده می‌شود. طبق اكثر برآوردها حشیش رایج‌ترین ماده غیر قانونی مورد مصرف در جهان است. تمام اجزای این گیاه حادی كانا بیتوئیدهای روانگردان است كه از بین آنها تتراهیدرو كانابینول

فراوانتر از همه است. قوی‌ترین انواع حشیش از سر شاخه‌های گلدار گیاه یا از ترشح روزینی قهوه‌ای مایل به سیاه خشك شده برگ‌های آن كه H ash یا hashissh نامیده میشود بدست می‌آید. اسامی رایج حشیش عبارتند از: ماری جوانا، علف، جام  (P ot )، علف هرز ( Weed ) مری جین  ( Maery jane ).

نکته مهم : برای استفاده از متن کامل تحقیق یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و تحقیق دانشگاهی در رشته های مختلف است که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

شایع‌ترین اثرات جسمانی حشیشی اتساع عروق خونی ملتحمه چشم و تاكی كاردی خفیف است. در دوزهای بالا افت فشار خون وضعیتی ممكن است بروز كند. افزایش اشتها و خشكی دهان اثرات شایع دیگر مسمویت با حشیش است. تاكنون مرگ مستند ناشی از مسمویت با حشیش به تنهایی دیده نشده است. و این واقعیت نشان دهنده عدم تأثیر حشیش به تعداد تنفس است. جدی‌ترین عوارض احتمالی حشیش از همان هیدروكربن‌های سرطان زایی ناشی می‌شود كه در توتون وجود دارد. مصرف كننده‌های افراطی حشیش در در معرض خطر بیماری مزمن تنفسی و سرطان ریه قرار دارند. مصرف دراز مدت حشیش با آتروفی مغزی، استعداد تشنج، آسیب كروموزمی، نقایص مادرزادی ، اختلال فعالیت ایمنی، تغییر غلظت تستوسترون و بی‌نظمی دوره‌های قاعدگی ارتباط دارد. داده‌های تجربی آشكارا نشان می‌دهد كه نسبت به بسیاری از اثرات حشیش تحمل ایجاد میشود با این حال داده‌ها وابستگی جسمی را چندان تأكید نمی‌كنند. وابستگی روانی نسبت به حشیش در موارد مصرف طولانی ظاهر می‌شود.

مسمویت با حشیش اغلب حساسیت مصرف كننده را نسبت به محرك‌های بیرونی بالا می‌برد، جزئیات تازه ای را‌اشكار می كند، رنگ ها را غنی‌تر و عمیق‌تر از گذشته می نمایاند و درك ذهنی زمان را كند می كند. در دوره‌های بالا مصرف كنندگان ممكن است احساس مسخ شخصیت و واقعیت پیدا كنند. مهارتهای حركتی با مصرف حشیش مختل می‌شود و اختلال مهارتهای حركتی تا پس از رفع اثرات ذهنی و نشئه آور ادامه یابد. 8تا 12 ساعت پس از مصرف حشیش اختلال مهارتهای حركتی در رانندگی با وسایل نقلیه و سایر ماشین آلات تداخل می‌كند.

دلیرویم مسمویت با حشیش اختلال بارز در شناخت و انجام تكالیف است. حتی مقادیر اندك حشیش موجب تخریب حافظه، زمان واكنش، ادارك و هماهنگی‌های حركتی و توجه می‌شود. دوزهای بالا كه سطح هشیاری بیمار را نیز تخریب میكند تأثیرات بارزی بر معیارهای شناختی دارد.

تشخیص اختلال سایكوتیك ناشی از حشیش در صورت وجود سایكوزناشی از حشیش گذاشته می‌شود. این اختلال نادراست و افكار پارانوئید گذرا شایعتر از آن است. دوره‌های سایكوتیك را گاهی جنون شاهدانه می‌نامند. مصرف حشیش ندرتاً با تجربه   Bad trip كه غالباً با مسمومیت توهم زاها ارتباط دارد همراه است. وقتی اختلال سایكوتیك ناشی از حشیش روی می دهد با اختلال شخصیت قبلی در فرد مبتلا ارتباط داشته باشد. اختلال اضطرابی ناشی از حشیش تشخیص شایعی برای مسمومیت حاد حشیش است و در بسیاری از افراد حالات اضطرابی زودگذری ایجاد می‌كند كه اغلب بر اثر افكار پارانوئید ایجاد می‌شود. در چنین شرایطی شاید بر اثر ترس‌های مبهم و آشفته حملات   Panic ایجاد شود. بروز نشانه های اضطرابی با دوز مصرف ارتباط داشته و شایعترین عارضه مصرف متوسط حشیش از راه تدخین است.

درمان مصرف حشیش مبتنی بر همان اصولی درمانی سایر مواد مصرفی یعنی پرهیز و حمایت است. پرهیز از طریق مداخله مستقیم نظیر بستری كردن یا كنترل دقیق به طور سرپائی با استفاده از فرباگری ادراری دارد كه وجود حشیش را تا 4 هفته پس از مصرف نیز نشان می دهد صورت می‌گیرد. حمایت از طریق روان درمانی فردی، خانوادگی و گروه درمانی انجام می‌شود. آموزش باید شالوده برنامه‌های پرهیز و حمایت باشد. چون بیماری كه دلایل عقلانی پرداختن عقلانی به مشكل سوءمصرف را نمی‌فهمد انگیزه چندانی برای ترك نشان نمی‌دهد. برای برخی از بیماران تجویز داروهای ضد اضطراب ممكن است در رفع كوتاه مدت نشانه‌های ترك مؤثر باشد. در برخ از بیماران مصرف حشیش ممكن است با اختلال افسردگی زمینه‌ای مربوط به داروهای ضد افسردگی خاص پاسخ دهد.

اختلالات وابسته به كوكائین:

كوكائین آلكالوئیدی است كه از بوته اریتروسیكلون كوكا استخراج می‌شود. این گیاه جزء گیاهان بومی امریكای جنوبی است و بومیان امریكای جنوبی برگ‌های آن را به منظور كسب اثرات تحریكی می‌جوند. آلكالوئید كوكائین اولین بار در 1860 جدا شد و در 1880 بعنوان بی‌حس كننده موضعی مورد استفاده قرار گرفت. كوكائین هنوز هم به دلیل اثرات منقبض كننده عروقی مخصوصاً در جراحی چشم و بینی و گلو بعنوان بی‌حس كننده موضعی به كار می‌رود. مصرف ماده با تعدادی از اختلالات همراه است كه وابستگی و سوء مصرف از جمله آنهاست. وابستگی به كوكائین مجموعه‌ای از نشانه‌های فیزیولوژیك، رفتاری و شناختی است كه روی هم رفته حاكی از آن هستند كه فرد با وجود مشكلات جدی ناشی از مصرف به آن ادامه می‌دهد. اختلالات وابسته به كوكائین اغلب با سایر اختلالات روانی همراهند. معمولاً اختلالات خلقی و اختلالات وابسته به الكل پس از شروع كوكائین بروز می كند. اكثر مطالعات مربوط به بیماری توأم در بیماران مبتلا به كوكائین نشان داده‌اند كه اختلال افسردگی عمده، دو قطبی II، اختلال خلق ادواری، اختلالات اضطرابی و اختلال شخصیت ضد اجتماعی شایعترین اختلالات روانپزشكی همراه هستند.

در بحث سبب شناسی به عوامل چندی از جمله عوامل زیر اشاره می‌كنیم:

  • عوامل ژنتیك: گونه‌های حیوانات آزمایشگاهی از نظر تمایل به مصرف خود انگیز داروهای روانگردان از جمله كوكائین تفاوتهای چشمگیری نشان می دهند و می‌توان نسلهایی را پرورش داد كه تفاوت بیشتری را نشان می‌دهند. تا به حال محكم‌ترین شواهد تأثیر عوامل ژنتیك بر روی وابستگی به كوكائین از مطالعات مربوط به دو قلوها حاصل شده است. میزان همگامی دوقلوهای یك تخمكی از نظر وابستگی به مواد محرك بیش از دوقلوهای دو تخمكی است.
  • عوامل اجتماعی فرهنگی: عوامل اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی نقش مهمی در مصرف اولیه، تداوم مصرف و عود دارند. احتمال مصرف مفرط در ممالكی كه كوكائین به راحتی در دسترس است. 3
  • یادگیری و شرطی شدن: یادگیری و شرطی شدن نیز نقش مهمی در تداوم مصرف كوكائین دارند. هر بار تزریق یا استنشاق سبب ایجاد حالت « فوران » و سرخوشی می‌شود كه رفتارهای بعدی مصرف دارو را تقویت می‌كند علاوه بر این نشانه‌های محیطی مرتبط با مصرف مواد با حالت سرخوشی تداعی پیدا می‌كنند به طوریكه مدتها پس از قطع مصرف این نشانه‌ها ممكن است سبب برانگیخته شدن خاطرات حالت سرخوشی و زنده شدن میل مصرف كوكائین شوند. در بحث سوءمصرف، محركهای وابسته به كوكائین سبب فعال شدن مناطقی از مغز می‌شوند كه با و حافظه دوره‌ای و حافظه كاری سر و كار دارند. و موجب بر انگیختگی در E EG میشوند. افزایش فعالیت متابولیك در مناطق مرتبط با لیبیك نظیر آمیگدال، شكنج پاراهیبوكاپ و بخش پشتی جانبی قشر جلوی پیشانی طبق گزارشها با میل به مصرف كوكائین ارتباط دارد اما میزان برانگیختی EEG چنین نیست.

4ـ عوامل دارویی: كوكائین در نتیجه تأثیر بردستگاه عصبی مركزی  CNS احساس هوشیاری، سرخوشی و راحتی ایجاد می‌كند. ممكن است بر اثر مصرف این ماده گرسنگی و نیاز به خواب كاهش یابد. اختلال عملكرد فرد بر اثر خستگی نیز معمولاً كم می‌شود. برخی مصرف كنندگان معتقدند كه كوكائین سبب تقویت عملكرد جنسی می‌شود.

Crack : شكل خالص كوكائین است و بی‌نهایت قوی كه در بسته‌های كوچك و آماده تدخین كه rock نامیده می‌شود به فروش می‌رسد.

از نظر بالینی و عملی وابستگی به كوكائین یا سوء مصرف را در افرادی می توان مطرح كرد كه قراین تغییرات غیر قابل توجیه شخصیت در آنها مشاهده می‌شود. تغییرات شایع مربوط به مصرف كوكائین عبارتند از : تحریك پذیری، اختلال تمركز، رفتار تكانشی، بی‌خوابی شدید، و كاهش وزن.

مسمومیت با كوكائین: وجود آشفتگی‌های ادراكی، توهمات، اختلال در واقعیت سنجی. كوكائین به این دلیل مورد استفاده قرار می‌گیرد كه در شخص مصرف كنند، احساس نشئه، سرخوشی و عزت نفس كرده و تصور می‌كند كه تكالیف جسمی و روانی را بهتر انجام می‌دهد. برخی مطالعات حاكی است كه دوزهای پایین كوكائین واقعاً موجب بهبود در انجام برخی تكالیف شناختی شود اما با دوزهای بالا نشانه‌های مسمومیت با كوكائین شامل سراسیمگی، تحریك پذیری، اختلال در قضاوت، رفتار جنسی خطرناك و تكانشی، پرخاشگری، افزایش همه جانبه در فعالیت روانی ـ حركتی، نشانه‌های مانیا و نشانه‌های جسمی شامل افزایش فشار خون واتساع مردمك. هنگام ترك كوكائین یا پس از مسمومیت حاد افسردگی ظاهر می‌شود كه با احساس ملال، فقدان احساس لذت، اضطراب، تحریك پذیری، خستگی، خواب آلودگی و گاهی سراسیمگی همراه است. در موارد مصرف كم تا متوسط این نشانه‌های ترك ظرف 18 ساعت بر طرف می‌شود اما در موارد مصرف زیاد به گونه‌ای كه در وابستگی كوكائین دیده می‌شود نشانه‌های ترك ممكن است تا یك هفته طول بكشد و معمولاً ظرف 2 تا 4 روز به اوج می‌رسد. افرادی كه نشانه‌های ترك كوكائین را تجربه می‌كنند اغلب با مصرف الكل داروهای رخوت زا، خواب آورها یا داروهای ضد اضطراب نظیر دیازپام اقدام به خود درمانی می‌كنند.

دلیریوم مسمویت با كوكائین در موارد زیر شایعتر است:

1- وقتی مقادیری زیادی كوكائین مصرف شود.

2- هنگامی كه كوكائین در طول زمانی كوتاه مصرف شود و درنتیجه غلظت‌های خونی بالا سریعاً پدید آید.

3- وقتی كوكائین توام با سایر مواد روانگردان نظیر آمفتامین، تركیبات تریاك، الكل و مواد شبه افیونی مصرف شود. بیمارانی كه آسیب مغزی قبلی دارند. بیشتر در معرض خطر دلیریوم مسمومیت با كوكائین قرار دارند.

تا نیمی از مصرف كننده‌های كوكائین ممكن است دچار توهمات و هذیانهای پارانوئید شوند بروز این نشانه‌های سایكوتیك به دوز مصرفی، طول مدت مصرف و حساسیت فرد نسبت به ماده بستگی دارد. احتمال بروز نشانه‌های سایكوتیك در مردها بیشتر از زن‌هاست. هذیان‌های پارانوئید شایعترین نشانه‌های سایكوتیك هستند.

امكان تشخیص اختلال خلقی ناشی از كوكائین وجود دارد. این اختلال ممكن است در جریان ترك یا مسمومیت ظاهر شود. به طور كلاسیك نشانه‌های اختلال خلقی مربوط به مسمومیت ماهیت مانیك دارد. در حالیكه نشانه‌‌های اختلال خلقی مربوط به ترك ماهیت افسرده دارد.

نشانه‌های شایع اختلال اضطرابی مربوط به مسمویت یا ترك كوكائین به صورت اختلال

OCD ، Panic است. امكان كژكاری جنسی ناشی از كوكائین وجود دارد. هر چند كوكائین به عنوان وسیله تشدید میل جنسی و به تعویق انداختن ارگاسم مصرف میشود. مصرف مكرر آن می‌تواند موجب تشدید ناتوانی جنسی شود.

ضمن مسمومیت یا ترك كوكائین اختلالات خواب رخ می‌دهد و ترك كوكائین با خواب منقطع یا خواب آلودگی مفرط همراه است.

سایر اختلالات وابسته به كوكائین شامل اثرات بر عروق مغزی، اثرات قلبی، حملات تشنجی و مرگ است.

درمان و بازتوانی: بسیاری از مصرف كننده‌های كوكائین داوطلبانه برای درمان مراجعه نمی‌كنند. تجربه آنها از دارو مثبت‌تر و اثرات منفی از دیدگاه ایشان كمتر از آن است كه جستجوی درمان را ایجاب كند.

در افرادی كه در پی درمان نیستند احتمال وجود اختلال وابسته به مواد چندگانه و برخورد با سیستم قانونی و فعالیتهای غیر قانونی بیشتر و تعهدات كاری و خانوادگی كمتر است. مانع عمده‌ برای موفقیت در درمان اختلالات وابسته به كوكائین میل شدید مصرف كننده به كوكائین است. هر چند مطالعه بر روی حیوانات نشان داده است كه كوكائین یك عامل محرك قوی برای تجویز كوكائین از سوی خود حیوان است. اما این مطالعات در عین حال نشان داده‌اند كه اگر تقویت كننده‌های مستی به طور تجربی با مصرف كوكائین همراه شود حیوان مصرف كوكائین را محدود می‌سازد. در انسان تقویت كننده‌های منفی ممكن است بصورت مشكلات كاری یا خانوادگی ناشی از مصرف كوكائین باشد. بنابراین بالینگر باید رویكرد درمانی وسیعی را در پیش بگیرد و راهبردهای روان شناختی، اجتماعی و احتمالاً زیستی را در برنامه درمانی منظور كند.

به منظور حفظ پرهیز از كوكائین درمانگر مجبور است برای دور نگاه داشتن بیمار از زمینه اجتماعی معمول كه در آن كوكائین خرید و مصرف می‌شده است بیمار را بطور نسبی یا كامل بستری كنند. آزمایش مكرر و بدون برنامه ادرار همیشه برای پرهیز بیمار مخصوصاً در هفته‌ها و ماه‌های اول درمان ضروری است. درمان پیشگیری از عود (   RTP ) نوعی روش درمانی مبتنی بر فنون رفتاری و شناختی است كه در كنار درمان بستری یا سرپایی با هدف حفظ پرهیز در بیمار اعمال می‌شود. مداخله روان شناختی معمولاً با استفاده از روش‌های فردی، گروهی و خانوادگی صورت می‌گیرد. در روان درمانی انفرادی درمانگر باید پویایی‌هایی كه به مصرف كوكائین انجامید اثرات مثبت كوكائین از دیدگاه بیمار و سایر روش‌های دستیابی به این اثرات را مورد تأكید قرار دهد. در گروه درمانی و گروه‌های حمایتی نظیر معتادین گمنام غالباً روی بحث با سایر مصرف كنندگان كوكائین و شریك شدن در تجارب گذشته آنها و روش‌‌های مؤثر مدارا و مقابله تأكید می‌شود. خانواده درمانی اغلب جزئی از روش درمانی است مسایل مربوط در خانواده درمانی اثرات زیانبار رفتارهای گذشته بیمار بر خانواده و واكنش اعضای خانواده نسبت به این رفتارهاست. در بحث داروهای كمكی درمانی باید گفت كه در حال حاضر هیچ درمان دارویی برای كاهش مصرف كوكائین مشابه كاهش مصرف مواد شبه افیونی در درمان بامتادون، ال آلفا استیل متادول وجود ندارد با این حال انواعی از عوامل دارویی در درمان وابستگی به كوكائین و عود آن در دست آزمایش هستند.

وجه افتراق سندرم ترك كوكائین از ترك مواد شبه افیونی، الكل، داروهای رخوت‌زا این است كه در ترك كوكائین اختلالات جسمی كه نیازمند بستری یا ترك اقامتی باشند وجود ندارند. بنابراین در بیمارانی كه بدون محدود كردن دسترسی به كوكائین قادر به قطع مصرف نیستند عموماً می‌توان پیش از تصمیم‌گیری در مورد ضرورت شرایط كنترل شده یا درمان‌های عمیق‌تر، درمان ترك سرپایی را امتحان كرد. بیمارانی كه كوكائین را ترك می‌كنند اصولاً دچار خستگی، احساس ملال و اختلال خواب می‌شوند. برخی ممكن است دچار افسردگی هم بشوند. هیچ دارویی به نحو قابل اعتمادی شرح علائم ترك را كاهش نمی‌دهد اما دوره بیرون آمدن از آثار ترك در طول یك تا دو هفته پس از قطع مصرف عموماً بدون حادثه مهمی سپری می‌شود. بهبود كامل كاركرد شناختی، خلق و خواب بیمار ممكن است بیشتر طول بكشد.

برای دیدن قسمت های دیگر این تحقیق لطفا” از منوی جستجوی سایت که در قسمت بالا قرار دارد استفاده کنید. یا از منوی سایت، فایل های دسته بندی رشته مورد نظر خود را ببینید.

با فرمت ورد

Leave a comment