دانلود پروژه رشته حقوق درمورد استراتژی و جهت گیری سیاست خارجی دولتها- قسمت اول

دانلود پایان نامه

چکیده

بخوبی روشن است که زندگی در دنیای امروز بدون ارتباط و پیوند با سایر ملل جهان یا ممکن نیست و یا قطعا مستلزم مشکلات عدیده ای برای ملت های بدون ارتباط با سایر ملل جهان خواهد بود که هیچ عقل و منطقی آن را نخواهد پذیرفت بر همین اساس سران کشورهای مختلف دنیا تلاش می کنند در این خصوص گوی سبقت را از دیگران ربوده و هرچه بیشتر بر دامنه روابط بین المللی خود بیفزایند. سیاست خارجی از اهمیت حیاتی برخوردار است زیرا اهداف تعیین شده برای یک کشور همراه با استراتژی های اتخاذ شده برای نیل به آن اهداف را دربرمی گیرد . سیاست خارجی موفق می تواند موجب اعتلای یک جامعه و کشور و بالعکس سیاست خارجی ناموفق می تواند موجب افول و حتی نابودی آن گردد.

نکته مهم : برای استفاده از متن کامل تحقیق یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و تحقیق دانشگاهی در رشته های مختلف است که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

واژگان کلیدی : سیاست خارجی ، روابط بین المللی ، استراتژی ، اهداف

مقدمه :

دولت ها به تبع نیازهای داخلی ، موقعیت جغرافیایی و ژئوپولتیکی و نیز تحت تاثیر ساختار و عملکرد نظام بین المللی ، جهتگیری ها و استراتژی های خاصی را به منظور تأمین هدفها و منافع ملی خویش برمی گزینند . از آنجا که سیاست بین المللی در محیطی پویا مطرح می شود و عوامل دگرگونی از هر سو سر برمی آورند ، در نتیجه ساختار سیاست خارجی و جهت گیریهای دولت ها همواره بدون تغییر نیست . گاه این دگرگونی ها آهسته و تدریجی و زمان سریع و زیربنایی است . در کل چهار نوع استراتژی سیاست خارجی قابل تمایز است از جمله :

استراتژی بی طرفی ، انزوا طلبی ، اتحاد و ائتلاف و عدم تعهد که دولت ها برای رسیدن به اهداف خود از آن بهره می گیرند .

مفروض :

  • استراتژی بی طرفی

بر اساس یک تعریف سنتی ، دولت بی طرف ، دولتی است که استقلال سیاسی و تمامیت ارضی آن بر اساس یک توافق دسته جمعی توسط قدرتهای بزرگ تضمن شده باشد مشروط بر اینکه دولت مزبور ، از نیروی انتظامی مگر در شرایطی که جنبه تدافعی داشته باشد علیه دیگران استفاده نکند . دولت بی طرف نباید به اتحادیه های نظامی بپیوندد و نیز نباید پایگاههای نظامی در اختیار دیگران قرار دهد . این نوع جهت گیری در سیاست خارجی به دلایل مختلف صورت می گیرد ، از جمله : اول آنکه ، در شرایط هرج و مرج و فقدان حاکمیت فائقه بین المللی ، دولت دارای استراتژی بی طرفی می تواند ثبات و آرامش خود را حفظ کند . این دولت با عدم مداخله در امور بین المللی ، سعی می کند از موقعیت ها و امکانات داخلی و خارجی جهت تامین ثبات و توسعه خود ، بیشترین بهره را بگیرد . دوم آنکه ، چنین دولت هایی فکر می کنند با استفاده از امنیت نظامی – مورد حمایت دولت های بزرگ قرار گیرند ، سوم آنکه ، در منطقه ای که سطح رقابت ها بسیار بالاست ، بی طرفی ، مکانیسمی برای جلوگیری از درگیریها و جنگ های منطقه ای است .

دولت معتقد است که در سایه استراتژی بی طرفی می توان با برخورداری از امنیت نظامی از تمامیت ارضی و سیاسی یک کشور دفاع کرد . استراتژی بی طرفی تنها یکی از روش هایی است که برای تنظیم روابط میان دولت ها و نیز استقرار (نظم بین المللی) به کار می رود . البته ممکن است این جهت گیری در برخی از موارد ، صلح و آرامش بین المللی را به ارمغان آورد و باعث تعدیل و تخفیف درگیری ها و مناقشات بین المللی شود اما در حالت دیگری ممکن است کارایی خود را از دست بدهد و نتیجه مطلوبی را به بار نیاورد.

اما انواع بی طرفی که در نظام بین المللی از طرف کشورها مورد استفاده قرار می گیرد :

  • بی طرفی حقوقی : این بی طرفی ناشی از قراردادی است که به سبب آن حقوق و تکالیفی به کشور بی طرف واگذار می شود و معمولا در تعیین این حقوق و تکالیف دولت های بزرگ نقش عمده ای دارند .
  • بی طرفی سنتی : سیاستی است که یک کشور به منظور برکنار ماندن از مخاصمات میان دولت های دیگر اختیار می کند و قدرتهای بزرگ نیز در طول تاریخ استقلال و حاکمیت آن را تضمین کرده اند و معمولا از سوی دولت های کوچکی اتخاذ می شود که به سبب ضعف بنیه نظامی و دفاعی نمی توانند در جنگ ها به طور فعال شرکت کنند .
  • بی طرفی موقت : معمولا در دوران جنگ به منظور جلوگیری از گسترش آن به کشورهای همجوار اتخاذ می شود . بنابراین دولتی که این موضع را اختیار می کند ، می کوش خود را از صحنه نبرد کنار بکشد . طبق موازین حقوق بین المللی ، بی طرفی دوت ثالث باید محترم شمرده شود ، زیرا هر دولتی حق دارد از شرکت در جنگ خودداری کند .
  • بی طرفی پایدار (دائمی) : نوعی استراتژی است که یک دولت به عنوان چهارچوب کلی سیاست خارجی خود برای مدت زمانی طولانی برمی گزیند . در این روند ، دولت مزبور باید از ورود به سازمانها و اتحادیه های نظامی خودداری کند ؛ اجازه تأسیس پایگاههای نظامی در خاک خود را به دولت های دیگر ندهد ، اجازه ندهد قلمرو آن دولت برای اهداف نظامی مورد استفاده سار دولت ها قرار گیرد .
  • بی طرفی مثبت : عبارت از سیاستی است که یک دولت به منظور پرهیز از ورود به جنگ و اتحادیه های نظامی اتخاذ می کند و در عین حال کوشش لازم را در جهت محدود ساختن جنگ و جلوگیری از ورود سایر دولت ها به صحنه درگیریها به عمل می آورد . این نوع بی طرفی بیشتر جنبه اخلاقی دارد و دوت بی طرف بر مبنای عقیده ، آرمان و ایدئولوژی خود و به منظور حفظ صلح ، ضمن محکوم کردن تهاجم از هیچ کوششی برای بسط و توسعه روابط و همکاری های بین المللی فروگذار نمی کند .
  • بی طرفی منفی : دولتی که این موقعیت را انتخاب می کند ، در صحنه سیاست بین الملل بیشتر دارای نقش انفعالی است و بجای ایفای نقشی فعال در جلوگیری از درگیری ها ، سعی می کند صرفا به هر وسیله خود را از مناقشات بین المللی و منطقه ای دور نگه دارد . به هر حال دولتی که استراتژی بی طرفی را به عنوان شیوه نگرش خود نسبت به جهان برمیگزیند ، هدف ها و منافع ملی خویش را بر اساس این استراتژی تعریف و تبیین می کند . باید توجه داشت که استراتژی بی طرفی مانند سایر جهت گیری های سیاست خارجی بناچار ثابت و بدون تغییر باقی نمی ماند . دولت بی طرف ممکن است با تحولاتی که در صحنه بین الملل رخ می دهد مجبور به رها کردن استراتژی بی طرفی شود و جهت گیری های خویش را بر اساس سیاست خارجی جدید تعریف و تبیین کند .
  • استراتژی انزواطلبی

نشانه ها و شاخص های سیاست انزوا طلبی عبارت است از : سطح کم درگیری در موضوعات مربوط به سیستم ، تعداد کم مراودات دیپلماتیک و بازرگانی و عدم تمایل به متعهد نمودن نیروهای نظامی به خارجی ها .

استراتژی انزواطلبی بر آن است که مراودات دیپلماتیک ، فرهنگی و نظامی با سایر واحدهای سیاسی را به حداقل کاهش دهد . عواملی چون نیازهای داخلی ، شرایط ژئوپولتیک ، تهدیدات و فشارهای خارجی و بافت و ساختار نظام بین المللی را در مورد این استراتژی باید مورد توجه قرار دهیم . دولتی که از استراتژی انزواطلبی یروی می کند ، اصولا موافق حفظ وضع موجود است و با مخالفت هرگونه تجدید نظر در سیاست های موجود . بنابراین یک دولت نمی تواند همزمان ، هم طالب حفظ وضع موجود و هم خواهان تغییر و دگرگونی آن باشد زیرا در این صورت به نوعی دوالیسم (دوگانگی) در سیاست گذاری خارجی و تناقضاتی در تبیین منافع و هدفها دچار می شود و این امر در بسیاری از موارد تصمیم گیرندگان و مجریان سیاست خارجی را دچار سردرگمی و بلاتکلیفی می کند . دولتی که جهت گیری انزواطلبانه را برمی گزیند ، معمولا مسائل فرهنگی و رفاه اقتصادی را در سرلوحه اهداف ملی خود قرار می دهد و روابط خارجی خویش را به حداقل می رساند که مجموعه این رفتارها را می توان در چهارچوب سیاست حفظ وضع موجود خلاصه کرد . بررسی تاریخی دولت ها ، بیانگر آن است که کشورهای آمریکا ، ژاپن ، چین ، آلبانی ، نپال و… در برخی از دوره ها دارای این استراتژی بوده اند . علت انتخاب این استراتژی برای هر کشور متفاوت بوده است ، مثلا دولت های ژاپن و چین برای حفظ سنتهای فرهنگی و ملی و پرهیز از سلطه بیگانگان از این استرلتژی پیروی می کردند .

برای دیدن قسمت های دیگر این تحقیق لطفا” از منوی جستجوی سایت که در قسمت بالا قرار دارد استفاده کنید. یا از منوی سایت، فایل های دسته بندی رشته مورد نظر خود را ببینید.

با فرمت ورد

Leave a comment