دانلود پروژه رشته اقتصاد در مورد نقش مَسكن در جامعه امروزی – قسمت سوم

دانلود پایان نامه

بهرحال در آغاز برنامه تخمین دقیق تعداد نیازمندان به مسكن و مقدار درآمد معلوم می‌گردد. در این زمینه نمی‌توان به آمارهای غلط متكی بود. در این باره علاوه بر نیازمندان به مسكن، تخمین دقیق موجودی مسكن نیز مورد نظر است. این تخمین واحدهائی را در نظر می‌گیرد كه از حداقل تأسیسات مثل آب و برق و فاضلاب و تلفن و گاز، آموزش و بهداشت برخوردار باشند. اگر اینگونه تخمین‌ها درست باشند، تعداد نیازمندان و اگر تعداد واحدهای مسكونی موجود را از تعداد نیازمندان به مسكن كم كنیم به تعداد واحدهای مسكونی مورد نیاز خواهیم رسید. در ایران نكات وفوق طی برنامه اول و دوم مسكن بصورت كامل در نظر گرفته نشده و یا اگر در نظر گرفته شده باشند در برنامه اشاره‌ای به آنها نشده است. [1]

نکته مهم : برای استفاده از متن کامل تحقیق یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و تحقیق دانشگاهی در رشته های مختلف است که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

در مورد سیاست‌گذاری در كشورهای پیشرفته، وقتی كه تعداد كل واحدهای مسكونی مورد نیاز تعیین می‌شود، بلافاصله نوع، تراكم، سطح آپارتمانها، تأسیسات مورد نیاز مشخص می‌شود. اما كیفیت‌های مسكن را فراموش می‌كنند و تنها به كمیت می‌پردازند. بسیاری از این كیفیات را نمی‌توان بعد از ساخته شدن واحدهای مسكونی به آنها اضافه نمود؛ در نتیجه علاوه بر بی‌مسكنی، بد مسكنی نیز مطرح می‌شود. همچنین تجزیه و تحلیل تفصیلی نیازهای مربوط به آینده، در ارتباط با كمیت تعداد واحدهای مسكونی، زمین، مصالح، تكنولوژی، سرمایه‌كذاری مورد نظر برای آینده و نیز تأمین تأسیسات بصورت هماهنگ از جمله نكات مهم برنامه‌ریزی مسكن است.[2]

تعداد نیازمندان واقعی مسكن

و

فراوانی بعد خانوار آنها

 

 

 

 

 

تعداد واحدهای مسكونی مورد نیاز كه باید در زمانی معین ساخته شود.

 

عوامل مورد نیاز برای چنین ساخت و سازی عبارتند از: شناخت: شرایط اقلیمی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و قانونی

تدارك: زمین، مصالح، سرمایه، تكنولوژی و نیروی انسانی مدیریت و تأسیسات و تجهیزات شهری هماهنگ شده و طراحی ساختمانهای مورد نیاز.

 

 

 

 

 

تعداد واحدهای مسكونی موجود با شرایط تأسیسات حداقل و عمر ساختمان قابل قبول و ضریب تخریب ساختمانهای موجود

 

 

 

در ایران سیاست‌های مسكن در برنامه‌های 5 ساله مسكن مطرح می‌شود قبل از انقلاب طی 5 برنامه ارائه شده بصورت نسبی به مسكن پرداخته شده بود. بعد از انقلاب اسلامی سه برنامه مسكن تهیه شده اما منابع مالی بكار گرفته در بخش مسكن نوسان شدیدی داشته است و بیشترین سهم بخش دولتی مربوط به سالهای قبل از انقلاب اسلامی مربوط می‌شود. كه در حدود 20 درصد بوده در حالی كه در سالهای 75-1367 به حداقل خود یعنی 4 درصد رسیده است (برنامه سوم مسكن 1377 ص 16).

سیاست‌های مسكن در سالهای 75-1367 مربوط به برنامه‌های اول و دوم بوده كه شامل استفاده از زمین- تولید انبوه مسكن- تقلیل سطح زیر بنای واحدهای مسكونی (كوچك سازی) توسعه و ترویج سازه‌های فلزی و بتنی در شهرهای بزرگ- اولویت دادن به تأمین مسكن اقشار محروم و روستائیان كشور- ایجاد انگیزه‌های لازم برای نگهداری مسكن موجود از طریق مرمت و بازسازی بافتهای مسكونی- سرمایه‌گذاری و مدیریت تولید مسكن تخمین منابع مالی و پس‌اندازهای خصوصی انتشار اوراق مشاركت- بكارگیری زمین‌های نامناسب كشاورزی برای استفاده مسكونی … (برنامه سوم مسكن 1377، ص 16 و 17)[3]

از میان سیاست‌ای مذكور پاره‌ای موفق و پاره‌ای دیگر ناموفق بوده به عنوان مثال تولید انبوه مسكن در تهران و سایر شهرهای ایران فقط برای ثروتمندان ادامه پیدا كرده هیچگاه بخش خصوصی برای اقشار محروم مجموعه بلندمرتبه‌ای نساخته است.

در ارتباط با تقلیل سطح زیر بنای واحدهای مسكونی نیز نمونه‌های دیگری اجرا شده یا در دست اجرا می‌باشند كه سطح زیربنای واحدهای مسكونی آنها از 120 متر مربع آغاز شده و به 360 متر مربع ختم می‌شود در این باره در دسته‌بنی مشكلات بیشتر بحث خواهد شد.

توسعه و ترویج سازه‌های فلزی و بتنی در شهرهای بزرگ یك سیاست ممتاز و بسیار خوب تلقی می‌شود، زیرا باین وسیله ساختمانها در مقابل زلزله نیز محاسبه می‌شوند و عمر ساختمانها نیز بالا می‌رود.

مسكن اقشار محروم تنها از سوی دولت تعقیب می‌شود. وزارت محترم مسكن و شهرسازی ساخت واحدهای اجازه بشرط تملیك را ادامه می‌دهند. و واحدهای اجتماعی نیز بمنظور استفاده اقشار محروم ساخته می‌شوند.

ایجاد انگیزه‌های لازم برای نگهداری مسكن موجود سیاست موفقی نبوده زیرا بسیاری از واحدهای مسكونی قابل استفاده تخریب و بجای آنها ساختمانی بلندمرتبه ساخته می‌شود مرمت و بازسازی بافتهای مسكونی نیز امری است كه كمتر به آن پرداخته می‌شود.

سایر سیاست‌های برنامه‌های اول و دوم و سوم قابل قبول بوده‌اند و مخصوصاً برنامه سوم مسكن برنامه‌ای پیشرفته‌تر است و درباره آن باید بعد از اتمام دوره آن بحث كرد.

در ایران سیاست دولت بیشتر از نوع دست راستی می‌نماید كه طی آن دولت خود را متعهد به مداخله كمتر در امر مسكن می‌داند و تنها پشتیبانی محدودی از بخش اجاره اجتماعی و اجاره به شرط تمیلك بعمل می‌آورد. محتوای برنامه‌های دوم و سوم مسكن به روشنی این امر را نشان می‌دهند. با اینكه نمونه‌های سیاست‌گذاری دست راستی مالكیت زمین را محترم می‌شمارد، در ایران، با توجه به قانون زمین شهری كه مالكیت زمین در آن ملغی شده و تنها 1000 متر مربع از مجموعه‌ زمین‌های مالكین بمنظور ساختن یك واحد مسكونی در آن مجاز شمرده شده است.[4] هنوز سئوالاتی را در امر زمین شهری و روستائی مطرح می‌سازند.

قانون زمین شهری به عنوان یك سیاست توسعه شهری تلقی می‌شود كه در آن مسائل محلی كمتر مورد عنایت قرار گرفته است. ساختار برنامه‌ریزی محلی در ایران تنها در سالهای اخیر مورد توجه وزارت مسكن و شهرسازی قرار گرفته است كه این امر هم باید در چگونگی تهیه طرحهای جامع و تفصیلی مورد ملاحظه قرار گیرد و هم در ارتباط با تفصیل برنامه در محل‌های مختلف دیده شوند.

یكی از مسائل مهمی كه در زمینه سیاست‌گذاری مسكن ضروری بنظر می‌رسد كنترل سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در زمینه برج‌سازی است و اینكه برجها به نسبت معینی در جهت نیازهای طبقات كم‌درآمد ساخته شوند اینگونه امور نیاز به كارهای عمیق تحقیقاتی دارد و تشویق و ترغیب و جریمه سرمایه‌گذاری را الزامی می‌دارد در این باره شركت فعال وزارت مسكن و شهرسازی و سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی وزارت كشور و شهرداریها در امر كنترل برجها در شمال تهران امری حیاتی است. كنترل مورد نظر بدلیل زیر ضروری است.

  • برجها در شمال تهران نزدیك یا روی گسلهای زلزله، شیب‌های تند بدون توج به امكانات تأسیساتی و تجهیزاتی ساخته می‌شوند. اكثر آنها از نظر دسترسی مشكل دارند.
  • قیمت زیر بنائی آنها بسیار گران و در خارج از قدرت خرید مردم معمولی است. بنابراین اكثر آنها خالی است و یا همه واحدهای ساخته شده در آنها پر نشده‌اند و بندرت برجی در شمال تهران كاملاً پر شده است یا بعبارت دیگر كلیه واحدهای آنها فروخته شده است.
  • عكس‌های گرفته شده از سوهانك، الهیه، فرمانیه در شمال تهران هر كدام مشكل معینی را نشان می‌دهند. مهم‌ترین مشكلات: عدم كارائی تأسیسات و یا نبودن آنها و شرایط بسیار بد دسترسی است و گران بودن ساختمانها و عدم كنترل قیمت‌ها.
  • بالا بودن قیمت برجها در مناطق الهیه و فرمانیه بنا به دلایل و نكات زیر است:
  • قیمت زمین در این مناطق بسیار بالا است.
  • شهرداری هزینه بسیار سنگین از سازنده برجها دریافت كرده است.
  • ساختن برج به ارتفاع زیاد هزینه بسیار زیادی دارد و مخصوصاً مصالح مورد نیاز در برج‌سازی بسیار گران و نایاب است.
  • برای ساختن این برجها معمولاً سرمایه‌گذاران باید برای مدت طولانی سرمایه خود را صرف ساختمان‌سازی بنماید و این امر با توجه به تورم شدید اقتصادی باید بصرفه این سرمایه‌گذار باشد وگرنه آنها در این زمینه سرمایه‌گذاری نخواهند كرد.
  • در حال حاضر دو سیاست 7 طبقه كردن برجها در پاره‌ای از مناطق و عدم فروش تراكم در پاره‌ای دیگر از مناطق سبب گران‌تر شدن برجها شده است.
  • توضیح خلاصه مربوط به یكی از برجها 36 طبقه الهیه نكات معینی را بدست می‌دهد این برج در یك زمین 2000 متر مربعی ساخته شده است و 36 طبقه آن به ترتیب زیر تقسیم شده است:

تا طبقه 10/م هر طبقه شامل 4 آپارتمان دو آپارتمان 180 متر مربعی دو خوابه و دو آپارتمان 220 متر مربعی سه خوابه است و از طبقه 11 به بالا در هر طبقه 2 آپارتمان 360 متر مربعی 4 خوابه قرار دارد. Penthouse آن 1200 متر مربع مساحت دارد كه در دو طبقه اجرا شده است.

  • با توجه به توضیحات خلاصه شماره 6 چنین معلوم می‌شود كه سیاست برجسازی در ارتباط با نیازهای طبقه ثروتمند پیش رفته و مردم معمولی با درآمدهای متوسط و پائین سهمی از آن ندارند.[5]
  • اما مهمتر اینكه تأسیسات و خدمات و شبكه ارتباطات با این گونه توسعه‌های مسكونی مطابقت ندارند در اثر برجسازی در فرمانیه، مركز تصفیه فاضلاب قیطریه دچار اشكال شده اینگونه اشكالات در پائین سعادت‌آباد نیز مشهود است.
  • در نزدیكی ده سوهانك در شمال شرقی تهران 4 برج 11 طبقه‌ای ساخته شده كه مجموعاً 44 آپارتمان 150 متر مربعی در آن وجود دارد. نكته مهم اینكه دسترسی به آنان از طریق یك سراشیبی تند تأمین می‌شود. این مجموعه نه آب، نه گاز و نه تلفن و نه برق دارد و در یك منطقه كوهستانی بدون تأسیسات اجرا شده است. تنها 5 واحد از 44 واحد آن مسكون شده و بقیه خالی است.
  • در فرمانیه در یك خیابان 6 متری 140 واحد به ترتیب عكسهای ضمیمه اجرا شده است. نبش خیابان فرمانیه عبور و مرور وسائط نقلیه به سختی صورت می‌گیرد. بسبب تعدد وسائط نقلیه پارك شده در كنار خیابان و آلودگی حاصل از ترافیك اوضاع بسیار بدی در كنار برجها ایجاد كرده است. از میان برجهای ساخته شده در این منطقه 50 درصد خالی و بقیه نیز نصفه پر شده‌اند.

سیاست های مسكن در اروپا

و اما در این مقاله با مراجعه به چند منبع خارجی سعی شده است بصورت خلاصه نگاهی به سیاست‌های كشورهای اروپائی در زمینه مسكن بشود، تا از یافته‌های آنان در حد ممكن استفاده گردد.

یك نگاه كوتاه به این سیاست‌ها چنین معلوم می دارد كه ازسال 1960 به بعد در كشورهای اروپائی چهار نوع سیاست به شرح زیر در زمینه مسكن بكار گرفته شده است.

1- اگر حكومت دست راستی باشد، اعتقادی به مداخله مستقیم در امر ساخت و ساز مسكن ندارد. اما ساخت بناهای اجتماعی را تشویق می‌كند و وام با بهره كم را در اختیار سازندگان و خریداران این واحدها قرار می‌دهد ومالكیت زمین را نیز آزاد می‌گذارد.

2- اگر حكومت دست چپی باشد بر مداخله دولت بصورت مستقیم در امرساخت وساز مسكن تأكید دارد. هم‌چنین بناهای استیجاری را توسعه می دهد. بخش خصوصی را نیز تشویق به ساخت این نوع بناها می‌نماید.

[1] . معمولاً به ازاء هر برنامه‌ای مطالعاتی صورت می‌گیرد كه همه مطالب آن در برنامه منظور نمی‌گردد، بنابراین اگر سئوالاتی در زمینه جزئیات برنامه مطرح باشد. باید به مستندات برنامه مراجعه نمود. البته این مورد كار مشكلی است.

[2] . معمولاً به ازاء هر برنامه‌ای مطالعاتی صورت می‌گیرد كه همه مطالب آن در برنامه منظور نمی‌گردد، بنابراین اگر سئوالاتی در زمینه جزئیات برنامه مطرح باشد. باید به مستندات برنامه مراجعه نمود. البته این مورد كار مشكلی است.

[3] . سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی- مطالعات مقدماتی تدوین برنامه سوم اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی مسكن- معاونت امور زیربنائی- دفتر امور مسكن و عمران شهری و روستایی تهران 30/6/1377.

[4] . برای مطالعه بیشتر در این مورد نگاه كنید به قانون زمین شهری. فرج الله قربانی، مجموعه كامل قوانین و مقررات شهرداری، انتشارات فردوسی، چاپ هشتم، تهران 1378.

[5] . مستندات ای نظریه عكسها و تحقیقات محلی است.

برای دیدن قسمت های دیگر این تحقیق لطفا” از منوی جستجوی سایت که در قسمت بالا قرار دارد استفاده کنید. یا از منوی سایت، فایل های دسته بندی رشته مورد نظر خود را ببینید.

با فرمت ورد

Leave a comment