دانلود پروژه رشته برق در مورد سیستم های رادیویی موبایل – قسمت پنجم

دانلود پایان نامه

دلیل دیگر برای اضافه شدن پهنای كل باند در استاندارد 802.11a، پشتیبانی از كانال است. با استاندارد 802.11b، سه كانال برای عملیات همزمان در باند فركانسی 4/2 تا 4835/2 گیگاهرتز وجود دارند. بالعكس، استاندارد 802.11a برای انجام عملیات همزمان قادر به پشتیبانی تا 8 كانال در دو طیف فركانس پایین تر 5 گیگاهرتز است كه در آمریكا كاربرد دارند. این دو فركانس عبارتند از 15/5 تا 25/5 گیگاهرتز و 25/5 تا 35/5 گیگاهرتز.

نکته مهم : برای استفاده از متن کامل تحقیق یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و تحقیق دانشگاهی در رشته های مختلف است که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

باند بالا از طیف فركانسی 5 گیگاهرتز بدون مجوز (725/5 تا 825/5 گیگاهرتز) نیز موجود است، اما استفاده از آن بیشتر در كاربردهای ارتباطی ساختمان به ساختمان رایج است. بدون توجه به تعداد كانال‌های قابل دسترسی، یك نقطه دسترسی 802.11a فقط از یك كانال در هر زمان استفاده می كند. این قابلیت فرصتی برای فروشندگان فراهم می كند تا با توسعه تكنولوژیهای توازن بار كه قادر به پخش بار بصورت خودكار در كانالها است، باعث جلوگیری از ازدحام بار در یك كانال گردند در حالیكه كانال های دیگر، فضای خالی در اختیار دارند. اگر چه عواملی تلفاتی بخش قابل توجهی از پهنای باند اسمی 54 مگابیت بر ثانیه استاندارد 802.11a را مصرف می‌كنند، اما هنوز می توان رسیدن آن را به حداثكر سرعت بین 22 تا 26 مگابیت بر ثانیه انتظار داشت. در واقع مشخصات IEEE برای استاندارد فوق، امكان بكارگیری حالت سریعتری را برای پهنای باند افزوده شده فراهم می كند. فروشندگان مختلف آن را به نامهای گوناگونی مانند حالت «توربو» یا «2X» اطلاق می كند. انتظار می رود این حالت پهنای باند موجود در بین 25 تا 50 درصد افزایش دهد. اما اشكال آنجاست كه اگرچه حالت عادی استاندارد 802.11a شدیداً بمنظور امكان كاركرد با استانداردهای دیگر تعریف شده، اما حالت سرعت زیاد این ویژگی را ندارد.

مانند استاندارد 802.11b، استاندارد 802.11a می تواند با مقادیر متفاوت سرعت كار كند. درایورهای هر دو كارت آداپتور را می توان برای اجزا با یك سرعت واحد تنظیم كرد و یا آنگونه كه مرسوم است به هنگام كاهش توان سیگنال، برای دستیابی به سرعت انتقال كمتر، آن را كاهش داد. سرعت های استاندارد 802.11b عبارتند از 11، 5/5 و 1 مگابیت بر ثانیه. استاندارد 802.11a نیز دارای حداكثر سرعت انتقال 54 مگابیت بر ثانیه و سرعت های كاهش یافته 48، 38، 24، 18، 12، 9، 6 مگابیت بر ثانیه می باشد.

اگر پهنای باند اضافی، اولین مزیت استاندارد 802.11a نسبت به 802.11b باشد، پس یقیناً آزادی آن از قید اینترفیس، دومین فایده اصلی آن است. از آنجائیكه استاندارد 802.11a در محدوده فركانسی 5 گیگاهرتز كار می كند، مشكلات مرتبط با باند فركانسی پر ازدحام كه شبكه های بیسیم 802.11b دچار بودند، در این مورد وجود نخواهد داشت. البته هیچ عاملی نمی تواند مانع فروشندگان تلفن های بیسیم از عرضه محصولات 5 گیگاهرتز در آینده گردد. اما با استاندارد 802.11a، داشتن محدوده‌ای كمتر نسبت به 802.11b در محیطهای خارج از ساختمان احتمال آن ضعیف بنظر می‌رسد.

نقطه ضعف اصلی 802.11a آن است كه مستقیماً با استاندارد 802.11b سازگار نبوده و به تجهیزات جدید «پل» نیاز دارد كه قابلیت پشتیبانی از هر دو را داشته باشند. با این شرط، از طریق بكارگیری نقاط دسترسی برای هر دو استاندارد و ارتباط آنها به هابهای موجود در شبكه یا سوئیچهایی با عملكرد بهتر، می توان دو فناوری را به كار با یكدیگر واداشت.

ورود محصولات استاندارد 802.11a تقریباً از اواخر سال 2001 به بازار شروع شد، گرچه انتطار نمی رفت تا وفور نقاط دسترسی دوگانه برای هر دو استاندارد، استفاده از این محصولات رایج و فراگیر گردد. متاسفانه، مراجع استاندارد و فروشندگان در آمریكا و اروپا قادر نبودند در مورد استاندارد 802.11a به توافق برسند. تا این زمان به نظر می رسید استاندارد تغییر نام یافته Wi-Fi5 بجای WECA، در حال تخریب بخشی از بازار WLAN می باشد، درست همان اتفاقی كه قبلاً در مورد بازار تلفنی موبایل افتاده بود.

از تبعات این عدم توافق، اتخاذ گونه تغییر یافته استاندارد 802.11a یعنی 802.11h توسط اروپا بود. این استاندارد پاسخگوی نگرانی اروپائیها در مورد امكان تداخل استاندارد 802.11a با محدوده كاری ماهواره‌های «ناتو» بود.

استاندارد جدید با افزودن پشتیبانی TPC (كنترل قدرت ارسال) كاری می كرد تا مانع انتشار امواج رادیویی بیش از حد لازم بوسیله كارت PC شود. ضمناً قابلیت DFS (انتخاب فركانس دینامیك) نیز دستگاه را قادر می سازد تا قبل از انتخاب كانال، به امواج موجود در فضا و به اصطلاح وقایع در حال اتفاق گوش فرا دهد. راه حل دیگر، استاندارد رقیب بیسیم پر سرعت بنام Hiper LAN2 بود كه بوسیله مؤسسه استاندارد (ETSI) در اروپا ایجاد شد.

در پاییز سال 2002 WECA اعلام كرد كه نام خود را به Wi-Fi Alliance تغییر خواهد داد. در همین زمان و پس از اینكه روی بعضی از محصولات مارك تجاری Wi-Fi5 نصب شد، این برچسب به نفع همان نام تجاری Wi-Fi برای هر دو گروه محصولات 802.11b و 802.11a از رده خارج شد.

Hiper LAN2

این استاندارد یكی از چند استاندارد نسل جدید است كه سرویسهای «اطلاعات غیر همزمان» و «بحران زمان» (یعنی صوت و ویدئوی بسته بندی شده) را پشتیبانی می‌كند. این سرویس ها بوسیله وقفه های زمانی مشخص مرتبط شده اند تا به “كیفیت سرویس” (QOS) در حد قابل قبول دست پیدا كنند. استاندارد فوق تحت نظر ETST با نام پروژه BRAN در حال توسعه است (BRAN مخفف شبكه های دسترسی امواج رادیویی باند عریض می باشد).

استاندارد Hiper LAN2 تقریباً از نظر لایه های فیزیكی با استاندارد 802.11 شباهت عینی دارد. بطور مثال، هر دو از تكنولوژی FDM برای رسیدن به سرعت انتقال اطلاعات استفاده می كنند. اما از نظر اموری مانند سطح MAC (كنترل دسترسی رسانه)، روشی كه بسته های اطلاعاتی شكل گرفته و نحوه آدرس دهی به دستگاه‌ها تفاوت های زیادی با یكدیگر دارند. از نقطه نظر فنی، در حالیكه می توان استاندارد 802.11 را بعنوان «اترنت حقیقی بیسیم» در نظر گرفت، LAN2 Hiper بیشتر به «حالت انتقال غیر همزمان» (ATM) نزدیك است. این روش با به اشتراك گذاشتن كانال های 20 مگاهرتزی از باند 5 گیگاهرتز در زمان، كار كرده و بوسیله مكانیزمی مشابه به ATM از دسترسی چندگانه تقسیم زمان (TDMA) برای فراهم كردن QOS استفاده می كند.

استاندارد Hiper LAN2 به توپولوژی شبكه سلولی كه با قابلیت شبكه سازی ad-boc تركیب شده متكی می باشد. این استاندارد از دو حالت اصلی عملیاتی پشتیبانی می كند؛ حالت مركزی و حالت مستقیم. از حالت مركزی در توپولوژی شبكه سازی سلولی در جایی استفاده می شود كه هر سلول رادیویی بوسیله یك نقطه دسترسی تحت پوشش یك منطقه خاص جغرافیایی كنترل می شود. در این حالت، یك ترمینال موبایل از طریق یك نقطه دسترسی با دیگر ترمینال های موبایل و یا شبكه اصلی ارتباط برقرار می كند. این حالت بطور عمده، كاربردهای تجاری/ اداری هم درون و هم بیرون ساختمان دارد، در جائیكه مساحت منطقه بسیار بزرگتر از آن چیزی است كه بتواند تحت پوشش یك سلول رادیویی قرار گیرد. اما حالت مستقیم برای توپولوژی شبكه سازی ad-hoc بكار می رود و استفاده اصلی آن در محیطهای خصوصی خانه‌ها یعنی جائیكه یك سلول رادیویی قادر به پوشش كل منطقه خدماتی می باشد، مرسوم است. در این حالت ترمینال های موبایل در یك «شبكه» تك سلولی خانه می توانند مستقیماً اطلاعات را مبادله كنند.

استاندارد Hiper LAN2 عمده حمایت خود را از فروشندگان تجهیزات مخابراتی اروپایی دریافت می كند كه شركت هایی مانند «شركت تلفن اریكسون» و نوكیا یعنی از اعضای بنیانگذار این استاندارد، در میان آنها قرار دارند. مجموعه این شركت ها از اعضای «مجمع جهانی استاندارد Hiper LAN2» هستند. انتظار می رفت اروپا صحنه رقابت استانداردهای Hiper LAN2 و 802.11h با یكدیگر باشند. اما با حذف برتری بازارهای آمریكا و كمیته‌های استانداردی كه از استاندارد Hiper LAN2 پشتیبانی می‌كردند، قبل از اینكه انتظار رسیدن اولین سری از محصولات به بازار سر برسد، عرضه برای مبارزه انواع استانداردهای IEEE 802.11 در زمینه ارتباطات موبایل خالی گردید.

IEEE 802.11g

سال 2001 سالی سخت برای استاندارد پیشنهادی 802.11g بود. سالی كه با اختلاف نظرهای بی شمار اعضای IEEE بر سر چگونگی بكارگیری آن با تهدیدی جدی برای صرف نظر كامل از آن همراه بود. حدود اواخر همین سال سرانجام سازشی توافقی حاصل شد كه به شیوه ای موثر اجزای اصلی دو طرح مستقل را با یكدیگر تركیب كرده و به عنوان استاندارد اصلی 802.11g در نظر گرفته شد. تائیدیه نهایی تا زمانیكه طرحهای عملی مورد آزمایش قرار گرفته و حداقل نظر مثبت 90 درصد از مرجع رأی دهنده را كسب كنند، ارائه نخواهد شد.

تا ماه می سال 2001، تعداد كاندیداها در روند انتخاب به دو كاهش یافت. طرح اول (PBCC-22) متعلق به شركت Texax Instrument Binary Convolutional Coding بود كه عملیات را باسرعت22 مگابیت بر ثانیه در باند فركانسی 4/2گیگاهرتز و قابلیت سازگاری بدون وصله را با دستگاههای موجود Wi-Fi ارائه می كرد. طرح دوم یعنی CCK بوسیله Complimentary Code Keying Intersil Corporation پیشنهاد شد كه برای دستیابی به سرعت انتقال 33 مگابیت بر ثانیه مانند مدولاسیون OFDM از استاندارد 802.11a استفاده می كرد.

با عدم كسب سطح پشتیبانی لازم بوسیله این دو طرح، هر كدام از شركت ها خواستار استفاده از عملیات OFDM از استاندارد 802.11a در باند فركانسی 4/2 گیگاهرتز به عنوان حالت انتخابی برای مدولاسیون اصلی پیشنهادی شدند.

در واقع پیش نویس استاندارد توافقی، دو حالت اجباری و دو حالت انتخابی داشت. اما حالت اجباری مدولاسیون/ دسترسی، همان حالت CCK مورد استفاده در استاندارد 802.11b (برای سازگاری با Wi-Fi) و حالت OFDM مورد استفاده در استاندارد 802.11a (اما به كار رفته با باند فركانسی 4/2 گیگاهرتز) بودند. حالت اول 11 مگابیت بر ثانیه و حالت دوم حداكثر 54 مگابیت بر ثانیه را پشتیبانی می كند. هر دو استاندارد CCK-OFDM و PBCC-22 به وضعیت حالت های انتخابی كنترل پیدا كردند.

از زمانیكه پیش نویس استاندارد 802.11g دو قابلیت بنیادی از استانداردهای 802.11a و 802.11b را با یكدیگر تركیب كرد، امكاناتی برای توسعه دستگاه‌هایی را فراهم كرد كه بتوانند براساس هر دو تكنولوژی موجود قبلی و استانداردهای مربوطه، با یكدیگر كار كنند.

كاربرانی كه از قبل شبكه های نصب شده 802.11Blan را در اختیار داشته و خواهان بهره گیری از سرعت های انتقال بیشتری بودند، اطمینان چندانی به این قابلیت نداشتند زیرا استاندارد 802.11a با تجهیزات فعلی شبه آنها سازگار نبود. اما استاندارد 802.11g پاسخگوی كلیه مسایل مربوط به تغییر یك استاندارد به دیگری بود. این مورد را می توان به رشد تكنولوژی اترنت كابلی ربط داد، زمانیكه دستگاه‌های اترنت پشتیبانی از استاندارد اترنت 10 و 100 مگابیت بر ثانیه را در دستگاه‌های دو حالته 100/10 شروع كرده و امكان انجام عملیات را بدون مداخله كاربر و به صورت بدون وقفه (وصله) امكانپذیر ساختند.

برای دیدن قسمت های دیگر این تحقیق لطفا” از منوی جستجوی سایت که در قسمت بالا قرار دارد استفاده کنید. یا از منوی سایت، فایل های دسته بندی رشته مورد نظر خود را ببینید.

با فرمت ورد

Leave a comment